W.E.N. HART VOL VUUR
World-Evangeisation-Network.
    Recente Tweets
    Abonneren
    Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
    Laatste reacties
    Reinout Peters: De duisternis week
     
    ImageReinout Peters (schuilnaam) raakt verstrikt in de duisternis. Alcohol, drugs en uitgaansleven geven tijdelijk verlichting, maar de duisternis wordt dikker. Hij hoort dikwijls een stem op hem inpraten: “Maak er nou maar een eind aan, voor jou is het afgelopen”. Ten einde raad roept Reinout God aan. 

    Ik ben 44 jaar en zelfstandig ondernemer te Roden. Ik ben opgegroeid in een middenklassengezin. Omdat ik een nakomertje ben groeide ik alleen op.

    Zolang ik me kan herinneren probeer ik de wereld om me heen te doorgronden; mijn nieuwsgierigheid kent en kende geen grenzen. Als kind wilde ik astronaut worden... dat was het, dan kon ik naar de sterren. Toen ik iets ouder werd en besefte dat dit toch wel wat hoog gegrepen was, moest het maar piloot worden.

    Op de een of andere manier voelde ik me altijd een buitenstaander, een toeschouwer. Ik leek niet echt goed te passen in de gezins- en familiecultuur. Ik was ietwat eenzelvig en moeilijk te peilen. M’n ouders vonden me erg serieus en zwaar op de hand. Ik stelde voortdurend moeilijke vragen waar ze totaal geen antwoord op hadden en geen raad mee wisten, ze vonden het allemaal veel te diepzinnig.

    Ik besloot zo goed mogelijk toch “mee te doen” en trachtte m’n weg te vinden door het leven. Dit ging helemaal niet slecht, op de een of andere manier trok ik altijd mensen naar me toe, die vervolgens om me heen hingen en me volgden. Ik ging m’n eigen weg en durfde keuzes te maken los van wat anderen vonden.

    Drugs en de onzichtbare wereld

    Op de middelbare school, midden in de pubertijd, maakte ik echter een keuze die van grote invloed zou blijken te zijn: ik liet me overhalen om een joint te roken. Dit viel erg goed bij mij, dit moest ik echt meer gaan doen. Ik begon regelmatig hasj te roken en ook erg geïnteresseerd te raken in alles wat met het buitenzintuiglijke had te maken. Ik had altijd al veel gelezen maar nu leek het hek helemaal van de dam: veel occulte boeken, de onzienlijke wereld. Door het roken van hasj veranderde mijn innerlijke wereld, ik was of ik naar die materie werd toegezogen.

    Terwijl ik de wereld van de mystiek verkende, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik dichter bij de ant-woorden kwam die ik hoopte te vinden, antwoorden op de vragen waarom ik me van binnen toch zo leeg en zo rusteloos voelde, waartoe het leven diende, hoe ik verondersteld werd dat in te vullen, wie en wat ik was, waarom ik hier was. Of deed het er allemaal niet toe? Waren we dieren? Maar als ik een dier was waarom kon ik dan maar niet het gevoel van me afschudden dat ik toch moest gehoorzamen aan de een of andere wet of m’n geweten? Een dier kent dat toch niet?

    De middelbare school kwam ik goed door. Ik studeer-de goed en deed m’n best. In het weekend ging ik uit en probeerde ook daarin voldoening te vinden. Ik had vrienden genoeg, en ook vriendinnen waren geen probleem. Mijn leeftijdgenoten leken in mij een zeer zelfverzekerd iemand te zien en trokken zich aan me op. Op het andere geslacht oefende ik de aantrek-kingskracht uit, waar ik naar verloop van tijd ook handig gebruik van maakte. Vrouwen houden van mysterie... Nou dat hadden ze volop bij mij.

    Maar ik kon maar niet de gedachte van me afschudden dat deze manier van leven niet deugde. Het leek niet te kloppen om jezelf klem te zuipen, te blowen en er allerlei losse relaties op na houden. Mijn ouders dachten daar echter heel anders over en begrepen echt niet dat ik vraagtekens stelde bij wat zij beschouwen als “de mooiste tijd van je leven”. Ik voelde me eigenlijk ronduit ellendig! En ondanks al die “vrienden” en “vriendinnen” voelde ik me steeds eenzamer, en begon dat steeds meer als pijn te ervaren, de pijn van het niet kunnen verwoorden van wat je voelt van binnen, de pijn van lichamelijk zo intiem te zijn en toch niet dichter bij elkaar kunnen komen. Nee, hier lag de mogelijke oplossing zeker niet, dat had ik zo rond m’n 17e echt wel door.

    De dingen begonnen een beetje te escaleren. Ik wist beslist niet wat ik wilde gaan doen in de maatschap-pij, ik leek echt totaal ambitieloos op dat gebied. Dan maar meewerken met mijn vader in zijn bedrijf. Dat was hard aanpoten, maar ik verdiende wat geld en was tenminste niet bij de straat.

    Ik besloot eerst mijn militaire dienstplicht maar eens te gaan vervullen. Dit gaf me wat uitstel om in ieder geval niet over mijn maatschappelijke leven te hoeven nadenken. Bovendien kon ik de bloemetjes lekker buiten gaan zetten. Ik zou op een prettige manier de zaken nog even voor me uitschuiven.

    Seance

    In dat jaar ging het fout. In Arnhem tijdens mijn specifieke opleiding nam ik deel aan een seance... Doodeng. Daarna heb ik geen rustig moment meer gehad. Angsten en nachtmerries traden steeds meer op de voorgrond in m’n leven. Ik gleed af en kwam in een vicieuze cirkel. Ik was ernstig gaan twijfelen aan al die boeken die ik verslond.

    Bovendien had ik in Duitsland tijdens mijn diensttijd iemand ontmoet die erg overtuigd was van het feit dat God niet alleen bestond maar dat je ook met Hem kon communiceren. De Bijbel was volgens Hem het Woord van God. God was de schepper en God hield van ons... Hij had echt indruk gemaakt, op de een of andere manier leek deze man authentiek in wat hij geloofde, oprecht ook. Ik benijdde hem.

    Maar er was nog iets anders gebeurt, het gebeurde nadat ik aan die seance had deelgenomen. De man die ik in Duitsland ontmoet had, onderbrak zijn les om (zoals vaker gebeurde) over God te praten. Plotseling, ogenschijnlijk vanuit het niets zei hij: “jongens blijf ver weg van alles wat occult is en doe nooit, maar dan ook nooit mee aan seances en dergelijke, want je zet de poort open voor de satan”. Hij vertelde erbij dat maar een persoon sterker was dan satan: Jezus Christus de Zoon van God. Dit sloeg in als een bom bij mij: “hoe wist hij dat dit gebeurde op het kazerneterrein ? Of wist hij het niet?” Diep in mijn hart besefte ik op dat moment dat ik wel eens een probleem kon hebben.

    Duisternis

    Naarmate de maanden verstreken - ik was weer thuis en werkte in het bedrijf van vader - leek de duisternis me steeds meer te omhullen. Ik ervoer een verstik-kende duisternis en angst, en kon me moeilijk concentreren op dingen. Alcohol, en drugs gaven tijdelijk verlichting en ook het uitgaansleven, maar de duisternis werd wel steeds dikker en ondoordring-baarder. Ik was echt bang. Maar ik leek verder volkomen geblokkeerd wanneer het op concrete positieve actie aankwam.

    De maanden regen zich aaneen. Overdag hard werken, ’s nachts om de haverklap wakker, badend in het zweet, roepend, gillend, gewoon doodsbang. Overdag had ik vaak het gevoel dat ik bespied en achtervolgd werd. De wereld werd een duistere plaats voor me.

    Het werd me duidelijk dat ik in de jaren daarvoor langzaam de duisternis in was getrokken, met schone beloftes van mogelijke antwoorden op mijn vragen en mijn onrust. Ik was geketend met onzichtbare ketens. Ik leek ook steeds vaker een stem te “horen” in mijn hoofd, een onzichtbaar wezen dat mij toesprak “je komt hier nooit uit, je bent reddeloos verloren!” “Reddeloos verloren” zo voelde ik me. Ik heb gepro-beerd om te bidden maar op de een of andere manier lukte het niet, ik stond helemaal “geparkeerd”. Ik zou mezelf willen omschrijven als “zeer onvrij”.

    Het lijkt erop dat wanneer je het gebied van satan betreedt en hem vrijwillig autoriteit geeft - wat gebeurt is tijdens de seance, naar mijn mening - je vervolgens niet meer vrij lijkt om te kiezen.

    Ik sleepte me door de dag en zag op tegen elke nacht. Mensen begonnen zich zorgen te maken en waren bang dat ik aan de harddrugs was. Het gebruik van harddrugs is me bespaard gebleven, nee, ik werd gewoon langzaam maar zeker gesloopt, zowel mentaal als fysiek, door die onzichtbare machten die mij langzaam richting de afgrond dreven. “Maak er nou maar een eind aan,voor jou is het afgelopen” hoorde ik dikwijls de stem op me inpraten.

    Wanneer pijn lang genoeg duurt breken we allemaal, vroeg of laat. Ik brak in het najaar van 1986. Ik was 22 en had m’n leven nog voor me, maar mentaal was ik een oude afgeleefde man, helemaal gesloopt. In je hoofd is het een chaos, je kunt je gedachten niet meer ordenen en je lijkt voortdurend omgeven door een donkere wolk. Het is verschrikkelijk om het zo uit te spreken maar in die levensfase wilde ik werkelijk dood. Er moest een eind komen aan de duisternis, aan de demonie. Maar zelfmoord... ik twijfelde. Er leek een strijd gaande, ik voelde me vaak alsof van twee kanten aan mij getrokken werd en ik balanceerde op het randje.

    In oktober 1986 kwam alles tot een climax. Het was midden in de nacht. Zoals gewoonlijk werd ik badend in het zweet wakker uit een vreselijke nachtmerrie - waren het wel nachtmerries? De duisternis leek dichter dan ooit die nacht. Ik voelde me betast en bespied en bedreigd, de dreiging was zeer reëel en tastbaar. Er hing een zeer akelige en beklemmende atmosfeer in m’n kamer, vijandig, duister.

    God aanroepen

    Ik was aan het eind van m’n latijn. Nog nooit in mijn leven ben ik zo bang geweest als die nacht. Ik leek me ook niet meer te kunnen bewegen, ik zat verstard rechtop in m’n bed. "O God, help me alstublieft, ik heb een vreselijke fout gemaakt... Ik... als U er werkelijk bent, U bent de enige die mij kunt helpen...”

    Het hoge woord was er uit! Wat er vervolgens gebeurde laat zich erg moeilijk omschrijven. Het begon ermee dat ik begon te huilen, huilen als een kind. Ik had al jaren niet meer gehuild, zo afgestompt was ik. Ik huilde en huilde en prevelde maar hoe het me speet.

    Op een gegeven moment veranderde de atmosfeer in de kamer wel heel drastisch. Het was of het licht aanging. Ik voelde me omarmd. Ik ervoer een totaal begrip en een totaal, ja het meest totale mededogen dat ik ooit eerder bij wie of wat dan ook had ervaren; het was met niets wat ik kende te vergelijken.

    "O God, help me alstublieft. Als U dit bent, dan wil ik alles van U weten en dan zal ik U dienen de rest van mijn leven." Er veranderde iets. Ik zag mijn leven als een film voorbij trekken en ik besefte dat er niets in mijn leven was wat ik kon laten zien. Ik voelde me vies en smerig. "Vergeef me alstublieft," stamelde ik. Hij was daar in mijn kamer, de duisternis was gewek-en, de ketenen waren van me afgevallen, ik was vrij!

    Verandering

    Daarna ben ik in een diepe slaap gevallen. Ik werd als een ander mens wakker. Alles was van me afge-vallen. Ik herinner me nog goed hoe ik de morgen-lucht opsnoof en weer oog kreeg voor de schoonheid van de schepping, de blauwe lucht, het gekwetter van de vogels. Ik zat vol levenslust en voelde me zo licht als een veertje.

    Ik had een onverklaarbare honger naar Gods Woord. Ik moest en zou ontrafelen wat er die nacht gebeurd was en wie Hij werkelijk was; niets was belangrijker dan dat. Gelukkig ging ik nu de goede kant op. In de weken die volgden las ik boeken over God en kocht m’n eerste Bijbel.

    Ik ontdekte dat de Here Jezus Christus de zonde der wereld had weggenomen, het verlossingswerk aan het kruis... Hij had dat ook voor mij gedaan, voor mij, een zondaar! Het was niet meer dan logisch om de Here Jezus daar voor te bedanken en Hem te omarmen als mijn verlosser.

    In de afgelopen 22 jaar heeft de Here mij stuur en richting gegeven. Ik heb rust gevonden, ik zocht Hem maar wist het zelf niet.

    Satan is een bedrieger, hij is een verslagen vijand en dit zal ook in de hele schepping openbaar worden op Gods tijd. Ik mag het nu reeds in mijn persoonlijk leven ervaren dat Jezus Christus Heer is, tot eer van God de Vader.

    Mijn liefde en respect voor Hem zijn enkel maar gegroeid, Hij gaat een weg met ons, een weg die niet altijd effen is, want het is beslist niet zo dat je leven een groot feest is wanneer je de Here maar aanneemt. Maar ook het lijden en de smart die deel uitmaken van de schepping waarin wij staan kunnen de innerlijke blijdschap en hoop niet wegnemen. Hij geeft telkens weer hoop, moed en visie om voort te gaan in het geloof en Hem steeds beter en dieper te mogen leren kennen.

    Deze ervaringen heb ik opgeschreven voor de vaak jonge en kwetsbare mensen die maar ronddolen in het leven en niet kunnen verwoorden wat ze precies zoeken. Die zich, onwetend van de gevaren die loeren, ook vaak openstellen voor de machten der duisternis, op zoek naar antwoorden. Ik hoop dat ze ook mogen gaan ervaren dat de Here Jezus Christus de weg, de waarheid en het leven is.

    Reinout Peters, 2008

    © Keerpunt 2008.

    Om reden van privacy is de schuilnaam Reinout Peters gebruikt. De echte naam is bij de redactie van Keerpunt bekend.

    Wil je ook bevrijd worden uit de duisternis en een nieuw leven beginnen? Dan kun je contact opnemen met Reinout.

    Je kunt ook reageren naar Keerpunt.

    Lees meer...

    Bijbel of Koran?Koran of Bijbel?

    Farhiya, een Somalisch moslimmeisje in Nederland, legde de Bijbel en de Koran naast elkaar en vroeg: Wat is waar? 'Ik had geleerd dat de bijbel een boek van de duivel was.'

    lijn_keerpunt.gif (1634 bytes)

    Farhiya (22) woont nu in Doetinchem, acht jaar geleden leefde ze nog als moslimmeisje in Somalië. Gevlucht uit een land waar een burgeroorlog veel slachtoffers eiste. Haar vader werd vermoord, omdat hij van de verkeerde stam was. Als 13-jarig meisje kwam Farhiya alleen aan in Nederland, haar broers en zussen volgden later.

    Anderhalf jaar woonde Farhiya als ama (alleenstaan-de minderjarige asielzoeker) in het Nunspeetse Valentijn. Toen ze achttien werd, moest ze zelfstandig gaan wonen. Er was een kamer voor mij bij een christelijke familie in Doetinchem. Ik had er geen zin in, maar ben toch wezen kijken. De kamer zag er goed uit en het was een leuk gezin. Ik heb besloten er toch te gaan wonen".

     

    Boek van de duivel

    Farhiya had goed contact met de Doetinchemse familie. Iedere week mocht ze oppassen op de kinderen. Ze at dan mee met de familie. "Daar hoorde ik voor het eerst uit de Bijbel lezen. Ik wilde er uit fatsoen best bij zitten, maar ging aan allerlei andere dingen denken. Ik had geleerd dat de Bijbel een boek van de duivel was. Toch verbaasde ik me over de verhalen uit het Oude Testament die ik ook uit de Koran kende. Ik liep met veel vragen rond. Wie is Jezus? Waarom komt Hij terug? Waarom zegt de Koran dat Jezus alleen een goede profeet was en de Bijbel dat Hij de Zoon van God is? Ik kwam er niet uit en ging naar de imam.

     

    Imam

    Hij vond het beter dat ik me niet meer verdiepte in de Bijbel. Jezus was een goede profeet, maar is nooit aan het kruis gestorven, dat was iemand anders. Ik voelde dat het niet klopte wat de imam zei, maar wist niet wat dan wel waar was. Ik wilde beide boeken dicht laten en gewoon verder leven, maar dat lukte ook niet. Ik zei tegen God: "Als U er bent, wijs mij dan de weg". Ik opende de Bijbel en las: "Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven, niemand komt tot de Vader dan door Mij" (Joh. 14:6). God antwoordde regelrecht uit de hemel, dat had ik bij de Koran nooit gemerkt. Ik deed de Koran dicht en ging verder met de Bijbel.  

    Contact met God

    Bij de familie waar ze in huis woonde, kon Farhiya met haar vragen terecht. Ze volgde ook een bijbel-cursus. "Ik heb in die tijd veel geleerd. Vooral dat ik contact met God kon hebben, dat had ik in de islam nooit. Ik bad veel, maar wist nooit of mijn gebed verhoord werd. Als moslim moest ik punten verdienen om in de hemel te komen, maar bij God mag ik komen zoals ik ben; ik heb zekerheid gekregen dat mijn zonden vergeven zijn."  

    Afstand

    Toen Farhiya voor het eerst naar de kerk ging, was ze bang dat andere Somalische vrienden erachter zouden komen. "Mijn zus logeerde bij mij, ik bedacht een smoesje toen ik naar de kerk was geweest. Toen ik het later vertelde, pakte ze haar spullen en ging weg. "Je bent dood voor me, ik wil niets meer met je te maken hebben", was haar reactie. Gelukkig is het later goed gekomen, maar nog steeds merk ik een afstand naar mijn familie. Ik heb veel verloren toen ik christen werd, maar gelukkig ook heel veel terug gekregen: onder andere de familie waar ik woon en een fijne, warme gemeente".

    Bron: Weergave, juni 2000. Weergave is een periodiek van de Stichting Gave ( www.gave.nl )


    Wilt u naar aanleiding van dit verhaal reageren naar Keerpunt of wilt u weten hoe ook u kunt veranderen? Stuur een e-mail naar Keerpunt:

    info@keerpunt.net

    Lees meer...
    Jeanette Scharrenburg: Verloren en gevonden
     
    JeanetteJeanette Scharrenburg (schuilnaam) raakte door allerlei moeite en ellende aan het randje van de afgrond. Ze voelde zich diep ongelukkig en overwoog een einde aan haar leven te maken. "Mijn plan en afscheidsbrieven waren klaar, al mijn zaken waren in orde." Toen gebeurde er iets vreemds, waardoor Jeanette op haar knieën ging en heel hard tot God riep. 

    Ik had een moeilijke jeugd. Mijn moeder had last van manische depressie. Ze werd vaak opgenomen, voor lange periodes. Ik en mijn twee broers werden dan verzorgd door familie of vrienden. Mijn ouders deden hun best en waren gelovige mensen, ze hadden zelfs een christelijke jeugdclub.

    Ik ben als kind seksueel misbruikt en heb vreselijke dingen mee gemaakt. Toen ik nog geen elf jaar was, pleegde mijn vader zelfmoord. Zijn daad schokte mij diep. Mijn moeder werd permanent opgenomen.

    Ik vluchtte weg. Toen ik 15 jaar was werd ik verliefd op een veel oudere man. Op mijn 16e trouwde ik met hem. Van hem kreeg ik kort vóór mijn 18e een dochter. Ons huwelijk mislukte echter en we scheidden toen onze dochter nog geen jaar was. Dit was het begin van jaren zoeken.

    Toen ik mijn huidige man leerde kennen had ik inmiddels drie dochters bij drie verschillende vaders. In mijn vorige huwelijken ben ik misbruikt, geslagen. Eén echtgenoot was een alcoholist. Inmiddels ben ik in mijn vierde huwelijk.

    Van buiten was ik iemand die van plezier hield en altijd een helpende hand uitstak. Voor mijn kinderen probeerde ik een goede moeder te zijn. Maar van binnen was ik stervende, voelde ik me eenzaam, niet geliefd. Ik voelde me verloren en dacht dat het niet erger kon worden. Maar het werd erger.

    Voor mijn huidige man gaf ik alles (huis, baan, vrienden, alles wat me dierbaar was) op om bij hem en zijn drie kinderen te komen wonen. In het tweede jaar van ons huwelijk verhuisden we van Arnhem naar de Achterhoek, naar een heel klein dorp, met veel sociale druk.

    Niemand accepteerde mij daar. Ik ging naar een kerk en niemand sprak mij aan. Ik voelde me zo diep ongelukkig. Zelfs de schoonfamilie van mijn man maakte ons leven tot een hel. (Het betreft familie van zijn eerste vrouw, die aan kanker overleed en hem met drie zeer jonge kinderen achterliet). Ook mijn jongste dochter was zeer ongelukkig.

    In 2006 overleed een dierbare vriend van mijn dochter aan de gevolgen van hersenvliesontsteking. Mijn dochter kreeg hierdoor een enorme klap. Daarna begon zij zichzelf te snijden, bleef op haar kamer, en wou niet met mij over haar verdriet praten
     
    Toen ze 16 jaar oud was, liep ze van huis weg. Ze had via internet een jongen leren kennen, een loverboy. Mijn twee andere dochters verbraken het contact met mij.

    Depressie

    Ik belandde in een diepe depressie. Vier maanden bleef ik in mijn bed, at niet en bereidde me erop voor om een eind aan mijn leven te maken. Niemand die ons kwam helpen. Psychiaters schreven allerlei anti-depressiva voor. Niets hielp. Ik voelde me zo ongelukkig van binnen, niet begrepen. Al het oud zeer van vroeger kwam heftig naar boven. Ik walgde van mijzelf, en dacht dat het wereld zonder mij een veel betere plaats zou zijn.

    In september was ik zover. Mijn plan en afscheids-brieven waren klaar, al mijn zaken waren in orde. Toen gebeurde er iets vreemds, waardoor ik op mijn knieën ging en heel hard schreeuwde: "God as je nu echt bestaat, help me, ik wil niet zo leven, ik ben zo ongelukkig, ik heb zo veel pijn, Help me!!"

    De volgende dag had ik een afspraak bij Jeugdzorg over mijn dochter, met wie ik vier maanden geen contact had gehad. Iemand reed me erheen, omdat ik niet in staat was om zelf te rijden. Toen ik uit de auto stapte, zag ik twee mannen met elkaar in gesprek. Eén keerde zich tot mij en zei: "Mevrouw, waarom ben je zo verdrietig, weet je dat Jezus van je houdt en je nooit in de steek zal laten."

    Ik begon vreselijk te huilen. Hij gaf mij een kaart, met een adres van een kerk in Zutphen. Ik wist dat dit een boodschap van God was. Daarom bracht ik de moed op om zondag naar deze kerk te gaan. De liefde van de mensen overweldigde mij. Ik vertelde enkelen wat er met mij gebeurd was.

    Naar die kerk bleef ik gaan. Ik begon me veel beter te voelen. Op 31 december 2006 ging ik op mijn knieën en stortte heel mijn hart voor Jezus uit. Er kwam een rust over me heen, ik voelde iets in mijn lichaam gebeuren. In de dagen erna begon Hij te werken in mijn leven. Mijn depressie ging weg, ik begon weer te slapen, zonder medicatie, mijn pijn en verdriet waren ineens verdwenen. Ik voelde me een nieuw mens.

    Op een gegeven moment besloot mijn man ook mee te gaan naar de kerk. Met zijn eigen ogen wilde hij zien wat voor kerk dit was. Hij geloofde helemaal niet in een God. Kon niet, volgens hem. Als er een God was, zou die nooit zijn vorige vrouw (door kanker) van hem afgepakt hebben.

    Oren geopend

    Ik heb de ziekte van Ménière, een chronische ziekte die gepaard gaat met aanvallen van ernstige draai-duizelijkheid. De ziekte tast je gehoor aan. Eén oor was helemaal doof, het andere oor slechthorend.

    In 2007 sprak een gastspreker in onze kerk. Hij liep sprekend de zaal in en kwam langs mijn doof oor, waardoor ik hem niet meer kon horen. Ik wou zo graag horen wat deze man te vertellen had! Ik legde mijn hoofd in mijn handen en vroeg God of Hij deze spreker op een spot zou laten staan, zodat ik Zijn woord kon horen. Op dat moment ging mijn doof oor heel gek doen; het was net of iemand een megafoon tegen mijn hoofd hield. God had mijn oren open gemaakt, ik kon weer horen! Ik wiep me op de grond en schreeuwde: "Ik kan horen! Ik kan horen!"

    Mijn man kwam bij me en vroeg wat er was. Onder tranen vertelde ik hem dat God mijn oren had open gemaakt. Ook hij begon te huilen, evenals vele anderen die in de dienst aanwezig waren. Iedereen kwam bij me en ik moest vertellen wat er gebeurd was. Een wonder van God, een van de vele die de komende maanden zouden volgen. Ik begon de stem van God te horen, zo duidelijk en dan in mijn oor dat voorheen doof was.

    Meer wonderen

    In maart 2007 waren mijn handen en voeten vol met eczeem, blaren en wonden. Ik moest opgenomen worden voor een huidpeeling. Zondag voor de opname bad iemand in de kerk voor mij. Maandag stond ik op en mijn handen en voeten waren genezen, alles was weg, geen lidteken, helemaal niets te zien, geen blaren en wonden meer. De artsen hebben er geen verklaring voor, maar ik wel: weer het werk van God.

    Een ander wonder. Mijn stiefdochter was in april 2007 bezig voor het eindexamen havo. Ze had er een hard hoofd in en was bang dat ze het niet zouden halen. Zij had een rot jaar gehad: mijn depressie, haar zus weggelopen. Ik zei haar: "Vertrouw op God, en ik zal voor je bidden."

    God sprak weer tot mij, heel duidelijk: "Wees niet bang, je dochter zal slagen met twee zevens en allemaal zessen en een vijf voor wiskunde". Ik was blij en vertelde iedereen wat God me gezegd had. Ik werd echter voor gek verklaard. Op de laatste dag van haar examens kwam ze bij me: "ik ben echt gezakt, Janette." Ik vertelde haar weer wat God tegen me had gezegd.

    De volgende dag verwachtte zij een telefoontje van de school dat zij gezakt was. Het telefoontje kwam niet. Ze ging naar haar school en kwam thuis met haar cijfers: twee zevens, de rest zessen en een vijf voor wiskunde.

    Op een donderdag of vrijdag in mei 2007 sprak God weer tot mij. Hij zei me dat ik een bedrag van 1172.62 euro over moest maken aan de voorganger van onze kerk. De reden had met vervoer te maken. Hij gaf me een bijbeltekst erbij, "Galaten 6 vers 5 t/m 10", waar staat:
    "Want ieder mens moet zijn eigen last dragen. Wie onderwezen wordt, moet al het goede dat hij bezit met zijn leermeester delen. Vergis u niet, God laat niet met zich spotten: wat een mens zaait, zal hij ook oogsten. Wie op de akker van zijn zondige natuur zaait oogst de dood, maar wie op de akker van de Geest zaait oogst het eeuwige leven. Laten we daarom het goede doen, zonder op te geven, want als we niet verzwakken zullen we oogsten wanneer de tijd daarvoor gekomen is. Laten we dus, in de tijd die ons nog rest, voor iedereen het goede doen, vooral voor onze geloofsgenoten."

    De volgende ochtend vertelde ik mijn man en mijn huishoudelijke hulp wat God me had opgelegd. Beiden zeiden: je moet doen wat Hij je vraagt. Toch was ik eigenwijs en dacht: ik wacht af tot zondag, dan zal ik rechtstreeks aan mijn voorganger vragen. Zondag na de dienst nam ik hem terzijde en vertelde wat God mij opgedragen had.

    Hij begon te huilen. Donderdag op vrijdag was bij hem ingebroken en zijn fiets was gestolen uit zijn hok. De prijs van de fiets was 1172, 62 euro. Hij gebruikte de fiets om mensen te ontmoeten in Zutphen en Gods woord te brengen. De fiets was niet op slot en daarom zou de verzekering niet uitkeren. De bovengenoemde Bijbeltekst was de favoriete tekst van zijn vrouw. Ik ben naar huis gegaan en heb het geld overgemaakt. Ik zal nooit meer aan Gods woord twijfelen. Twee dagen later ontving ik trouwens van de belasting een teruggaaf van bijna 10.000 euro.

    God heeft mijn leven helemaal omgedraaid. Ik houd zoveel van Hem en zal de rest van mijn leven Hem dienen. Ik dacht vroeger dat ik een christen was, ik ging naar een kerk, las mijn bijbel, stond altijd klaar voor een ander. Ik sprak nooit over mijn geloof, want dit was iets persoonlijk. Maar naar de kerk gaan maakt je geen christen, het maakt je een kerkganger. Om een christen te worden, moet jij je helemaal overgeven aan God, accepteren dat Jezus aan het kruis is gestorven voor jou, opdat jij eeuwige leven mag hebben. Je moet je leven leiden zoals Hij aangeeft in de Bijbel.

    Ik had vroeger veel bitterheid en boosheid binnenin mij. Ik gaf iedereen en alles de schuld, ikzelf had niets gedaan. Ik heb echter geleerd dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor onze daden. In plaats van anderen de schuld te geven, moeten we verantwoor-delijkheid nemen voor onze eigen daden. We moeten leren van onze misstappen, proberen ze niet weer te doen en hen vergeven die ons in het verleden gekwetst hebben. Dit is de eerste stap naar bevrijding.

    Voel jij je geraakt door dit getuigenis, laat me het weten. Gods zegen, en bedankt dat je de tijd heb genomen om mijn getuigenis te lezen.

    Waar Hij mij leid, daar wil ik zijn
    Ik was verloren maar ik ben nu bevrijd
    Ik was ongelukkig maar nu ben ik blij
    Ik zag alles alleen maar zwart
    ik was helemaal ontwricht
    Ik zag het echt niet meer zitten
    dat kon je lezen in mijn gedicht

    Maar nu is alles veranderd
    ik heb geen tranen meer
    ik ben nooit meer alleen
    en weg is al mijn zeer

    Het was echt niet zo moeilijk
    ik ben op mijn knieën gegaan
    en gevraagd de Heer mij te helpen
    om weer naast hem te kunnen staan

    Ik heb mijn hart geopend
    en heb geluisterd naar Zijn woord
    het heeft echt niet lang geduurd
    voor dat mijn gebed was door Hem gehoord

    En nu leef ik verder
    maar anders als voorheen
    Ik loop nu in de voetstappen van Jezus
    en waar Hij mij leid, daar wil ik zijn


    18 maart 2007

    Jeanette Scharrenburg, 2008

    Ingezonden getuigenis is door Keerpunt bewerkt en omwille van de privacy is een schuilnaam toegepast.

    Jeanette met man

    Wil je ook bevrijd worden en een nieuw leven beginnen? Je kunt Jeanette bereiken via e-mail.
    Op haar
    website kun je meer over haar lezen.

    Lees meer...
    Ronald Spoelma: Ik was een ordinaire drugscrimineel

    Ronald SpoelmaRonald Spoelma komt door omstandigheden in aanraking met drugs. Als zijn vader ernstig ziek wordt komt hij in contact met God. Nu spreekt hij over het kruis van Jezus Christus en bekering van zonde. “Ik vervul de hoogste taak die een mens ooit kan vervullen”.

    Ik werd geboren in 1961 in Amsterdam. Ik was een echt kwajongen. Regelmatig zat ik bij de eerste hulp om te worden gehecht wegens wilde spelletjes of kwam ik thuis met een nat pak omdat ik bij het bootje springen in de gracht op de al half gezonken boot terecht kwam.
    Al jong ging ik op mezelf wonen. Ik werd bouwvakker, maar toen de verkering met de dochter van de baas uit ging, werd ik ontslagen en ging ik me bekwamen om taxichauffeur te worden.
    In die tijd leerde ik mijn vrouw Maria kennen. We trouwden in 1986, kregen een zoon en een dochter en we verhuisden naar Almere.

    Drugs

    Toen ging het mis. Ik had regelmatig klanten die me naar drugs vroegen. Ik wist dat collega-taxichauf-feurs bijverdienden door het verkopen van drugs. Ik ging het ook doen. Eerst dealde ik softdrugs, maar van lieverlee ging het steeds verder en werd ik meer en meer bij de criminaliteit getrokken. Uiteindelijk ging ik van de taxi af. Ik was iemand geworden die met Colombianen, Joegoslaven en andere zware criminele groepen samenwerkte. Relaties met andere vrouwen kwamen meermalen voor en mijn huwelijk met Maria kwam zwaar onder druk te staan.

    Bidden

    In die periode, nazomer 1996, overleed eerst mijn schoonvader en werd mijn eigen vader ongeneeslijk ziek. Omdat mijn vader zijn einde voelde naderen en een oordeel voelde aankomen, vroeg hij op zijn ziek-bed Maria om raad. Of zij een gebedsgenezer kende die hem kon helpen. Maria kende geen gebedsgenezer, maar haar collega's van de dierenambulance waren christenen die vast wel met hem wilden bidden.
    Op mijn verjaardag kwam Maria thuis met haar collega's om 's avonds naar mijn zieke vader te gaan. Ik bleef thuis. Maar toen Maria die nacht thuis kwam vertelde zij mij dat, zowel zij als mijn vader en moeder Jezus als Heer en Redder in hun leven hadden aangenomen.
    Ik was ontroerd en blij omdat ik altijd wel heb gedacht dat er een God was. Maar ik weigerde zelf om Jezus aan te nemen, mijn leven strookte tenslotte niet met een christelijke levenswandel.

    Maar God had mij op het oog. Toen Maria voor de tweede keer naar de kerk ging, vroeg ze me om met haar mee te gaan. Zodat ik wist waar ze was en hoe het er daar aan toe ging. Ik ging mee kon Gods roep niet weerstaan. Diezelfde zondag gaf ik mijn leven in de handen van God.

    Gehoorzaam

    Mijn vader overleed vredig. God haalde nam hem op in de hemel, een paar dagen voordat Maria en ik gedoopt werden. Ik begon kort na mijn doop door de Geest van God in vreemde talen te spreken, wat ook in de Bijbel beschreven wordt. Met grote blijdschap over mijn redding legde ik één voor één mijn criminele zaken voor God neer. Dit was nogal belangrijk. In het begin zat ik doodleuk in de kerk met een pistool onder mijn vest. En ik betaalde anoniem bijdragen aan de kerk van het geld dat ik met criminele zaken had verdiend. Maar God had geduld met mij. Ik kwam van een diepte en had nog moeite om de genade en het licht van God te zien. Totdat de Heilige Geest Zelf mij na een paar maand-en heel duidelijk maakte dat het over moest zijn met het verafgoden van geld en macht. God verlangde excuses en vanaf dat moment een heilige levenswandel. Ik was gehoorzaam. Vanaf die dag heb ik zelfs geen paperclip meer meegenomen die niet van mij was.

    Gods wegen

    Mijn ommekeer was niet tot grote vreugde van iedereen. Mijn zus verbrak al het contact met mij en mijn criminele 'vrienden' haakten heel snel af toen ik ze het evangelie begon te vertellen. Bijna alle andere kennissen kwamen steeds minder langs en belden bijna niet meer.

    In het voorjaar van 1999 stuurde God mij en mijn gezin naar Toronto. In een kerk leerde ik, in het gezelschap van de meegekomen voorganger, om te prediken. Maria leerde er counselen. Weer thuis kwam ik later in de raad van het kerkbestuur, kreeg Maria de leiding over het aanbiddingsteam en leidde ze de tienergroep. De oude voorganger had inmiddels plaats gemaakt voor een andere. Maar de visie van de nieuwe voorganger week sterk af van de visie van de oude voorganger. Na een aantal jaren dienen bleek het geestelijke plafond in die gemeente bereikt.

    Maria en ik vroegen God waar Hij ons wilde hebben. Dat was heel duidelijk. God leidde ons naar de diensten van een Braziliaanse pastor met een thuis-kerk van 1400 leden. Nadat Maria en ik een tijdje onder deze pastor hadden gediend, keerden we terug naar Nederland. Maar voordat ik vertrok zegende de pastor, in opdracht van de Heilige Geest, mij in als nieuwe voorganger van de inmiddels opgebouwde gemeente.

    Passie

    De bevordering als nieuwe voorganger kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel. Het was nooit mijn bedoeling geweest op zo'n plaats in te nemen, maar omdat het de wil van de Heer was heb ik het gedaan. Niet lang nadat ik de gemeente had overge-nomen kreeg Maria van God de naam, de visie en het logo voor de gemeente. Dit bevestigde mijn plaats.

    God heeft mij vanaf mijn bekering gevuld met harts-tochtelijke passie voor Jezus en een diep verlangen naar reiniging en heiliging. Ik heb een hart als Johannes de Doper (de voorloper die Jezus aankondigde) en predik voornamelijk over het kruis en bekering van zonde. Ik haat religie en alle werk van de duivel. Wellicht is het daarom dat ik met grote kracht opsta tegen de duisternis. Mijn bediening gaat gepaard met genezingen en het uitdrijven van demonen.

    Volgens mij is het de vervulling van de bijbeltekst. Dat God dát wat niets is, heeft uitgekozen om iets te zijn. Ik was niets. Iemand waar mensen op neerkijk-en. Een ordinaire drugscrimineel en ik deed dingen in verborgene. Maar nu schreeuw ik het van de daken: Ik was verloren, maar Jezus heeft me gered.

    Vrijwel al mijn contacten en 'zakenpartners' in de drugswereld zijn inmiddels vermoord. Maar ik leef en wijd me aan de allerhoogste taak die een mens ooit kan vervullen: het vullen van de hemel.
    Mijn toewijding is groot omdat mij zoveel is vergeven. Eerst diende ik het geld, het geweld en de dood. Nu verkondig ik het eeuwige leven en de liefde en genade van God. Mijn Redder en Meester, Jezus de Christus van Nazareth. Glorie aan Zijn Heilige Naam!

    Image

    Ronald Spoelma, 2010

    U kunt contact met Ronald Spoelma opnemen: stuur een e-mail

    © Keerpunt, 2010

    Lees meer...
    Stijn Cortland: 'Veel zaken moeten belijden'      
     
    ImageHet gezin Cortland bestaat uit Stijn, zijn vrouw Lieke, drie dochters en twee zonen waarvan de oudste bijna vier jaar geleden is overleden. Zijn overlijden heeft gezorgd voor een grote ommekeer binnen het gezin. Stijn Cortland (schuilnaam) vertelt.

    Onze oudste zoon was twaalf jaar toen hij overleed aan een hersentumor. Vlak voor hij overleed, zei hij: 'Mama, God bestaat echt!' Hij vertelde dat hij niet meer geopereerd hoefde te worden. 'Het is goed zo'.

    Dood

    Na zijn dood brak er iets in mij, in ons. Onze kinderen gingen naar de kinderbijbelclub, maar mijn vrouw en ik hadden niet gekozen voor een leven met de Here God. Ons zoontje zette ons op de juiste weg en wij zijn deze weg gaan bewandelen. Het was hét keerpunt in ons leven. Het heeft mij en mijn gezin compleet veranderd. Voor de dood van onze zoon leidde ik een leven waarin drugs, criminaliteit en prostitutie normaal waren.

    Loyaal

    Ik ben de jongste van zeven kinderen. Mijn broers zaten in het criminele circuit en één van hen beheerde een huis met prostituees. Mijn vader was gokverslaafd en was meestal te vinden in casino's. We zijn met name door mijn moeder opgevoed. Dat was niet gemakkelijk want al het geld dat we hadden, ging naar de verslaving van mijn vader. We woonden in een mooi landhuis maar we hadden geen verwarming. Mijn broers en ik hadden een goede band. Met elkaar gingen we door goede en slechte tijden. We waren loyaal en trouw naar elkaar.

    Verdoving

    Ik was dertien jaar toen ik drugs begon te kopen voor de verslaafde prostituees van mijn broer. Onderweg stak ik mijn vinger wel eens in die zakjes en nam er wat uit. Zo begon ik met het gebruiken van drugs. Daarnaast was ik goed bevriend geraakt met een zware alcoholist. Ik had medelijden met hem en ik wilde zijn vriend zijn. Zo gebeurde het dat we steeds vaker samen naar het café gingen. Ik was vijftien jaar en dronk bier en jenever... Steeds meer. Buiten gaf ik over en kwam het café weer binnen om verder te drinken. Mijn vriend zei dat ik op moest passen maar het was al te laat. Mijn lichaam was gewend geraakt aan de verdoving die de alcohol en drugs mij boden. Ik hing in de stad rond en ging alleen naar school om te dealen.

    Prostitutie

    Ik begon meer en meer mijn broers na te streven en wilde het nóg beter doen dan zij. Ik ging in de prostitutie, liep van huisarts naar psychiater om pillen te krijgen voor mijn slaapstoornissen en angstaanvallen die ik kreeg door de drugs en nam op mijn achttiende bijna een overdosis. Ik realiseerde me dat ik op de verkeerde weg zat.

    Hulp

    Mijn zwager was de enige binnen de familie die in God geloofde. Op mijn zesde had ik een Bijbel van hem gehad waarin ik veel las. Ik was nieuwsgierig naar het geloof, ik wílde graag geloven maar had erg veel vragen. Ook was ik er niet aan toe om de controle over mijn leven uit handen te geven. Ik was gewend om voor mezelf te zorgen. De reden dat ik me aanmeldde bij De Hoop was omdat mijn zwager inmiddels bij De Hoop Metaal werkte en mij aanraadde om hulp te zoeken.

    Confrontatie

    Deze tijd bij De Hoop was de eerste échte confronta-tie met mezelf. Ik leerde dat het leven dat ik leidde niet normaal was. Ik leerde om te werken. Ik heb 's morgens op de fiets vaak gehuild omdat ik niet snapte waarom ik zo vroeg op moest staan. Maar wat mij het meeste aansprak, was de bewogenheid van de medewerkers. Dat gaf mij vertrouwen in de hulpver-lening. Ook groeide mijn geloof. Het lied 'Jezus leeft in eeuwigheid' sprak me in die tijd erg aan omdat het ging over een leven hierná. Na de dood van onze zoon heeft dit lied nog meer betekenis voor mij gekregen. Ik heb altijd geweten dat wat er in de Bijbel staat wáár is. Het ontbrak me alleen altijd aan de kracht om daadwerkelijk te gaan leven als een christen.

    Overmoedig

    In totaal ben ik vier keer opgenomen geweest bij De Hoop. Elke keer als ik op krachten was gekomen, werd ik overmoedig en dacht ik dat ik het wel zou redden. Ik zou niet meer met mijn oude vrienden omgaan, ik zou een gemeente zoeken, ik zou... vul maar in. Maar ik onderschatte elke keer weer het verlangen naar oude vrienden. Ik was gewend om loyaal te zijn en om er te zijn voor mijn vrienden. Als ik dan weer buiten was en een vriend verkeerde in nood, dan was ik degene die hem hielp.

    Gevangenis

    Na mijn vierde opname ben ik serieus doorgegaan met mijn huidige vrouw. Ik werd vader en meer volwassen, al leefde ik hetzelfde leven als daarvoor. Ik wilde mijn kinderen een andere opvoeding bieden dan ikzelf had gehad. Daarom gebruikte ik nooit drugs thuis en deed ik van alles met mijn gezin. Ik kon ze alles geven wat ze nodig hadden en meer. Toch hebben ze diverse keren moeten meemaken dat er een arrestatieteam voor de deur stond en hebben ze me diverse keren moeten opzoeken in de gevangenis.

    Ommekeer

    Na de dood van onze zoon en de ommekeer die we meemaakten, heb ik veel zaken moeten belijden. Naar God, naar mijn vrouw en naar mijn kinderen. Ik leidde een dubbelleven, ging vreemd door naar de prostituees te gaan. We zijn op een andere manier gaan leven en we merken dat God het zegent. Het is moeilijk geweest om te breken met oude vrienden en leefpatronen, maar ik ben nog nooit zo lang vrij en clean geweest. Er gebeuren zoveel nieuwe dingen in ons leven. En het belangrijkste is dat we de Here God mogen ervaren, heel dichtbij. Dat verandert ons elke dag. Dat vind ik ook het mooie aan het leven met de Here God. Hij is er altijd. Ik was altijd in conflict met mezelf, nu volg ik God. Dat is de juiste weg. Ik heb nooit meer getwijfeld aan God. Ik bid elke dag voor mijn gezin, mijn vrouw en kinderen maar ook voor een ieder die zich in een schijnbaar hopeloze situatie bevindt. Er is hoop! Er is een nieuw leven mogelijk, mét de hulp van God!

    ----

    Stijn Cortland is een schuilnaam. Terwille van de privacy is de echte naam, die bij de redactie bekend is, niet genoemd.

    Bron: De Hoop Magazine, augustus 2007. Met toestemming overgenomen op Keerpunt.

    Lees meer...
    Het verhaal van Mottie‏

    http://www.youtube.com/watch?v=vSDFIgi2TEY&feature=BFa&list=UUEuoo-0kXQPhlbIntWpW04A 

     

    Sjaloom ik heet Mottie.

    Ik ben 25 jaar oud en ben geboren in Chajfa in Israel(Haifa )
     Ik kom uit een Spaans Marokaans Joodse familie .
     Ik kom uit een gelovig gezin. Toen ik 12 jaar oud was keerde mijn Vader terug tot het Joodse geloof. En begon zijn zoon, mij dus, mee te nemen naar de synagoge.
     Toen mijn Barmitzva arriveerde, Leerde mijn vader me hoe of ik de gebedsriemen om moest doen. En als ik wakker werd, voor dat ik naar school ging, deed ik de gebedsriemen om, maar niet altijd, want het deed me gewoon niks.
     
     Ik had niet het gevoel dat dit iets met mij te maken had of met mijn geloof of overtuiging. Ik stond wel smorgens vroeg op, maar viel al biddende in slaap. Tot op een dag mijn vader me betrapte. Toen zei mijn vader, van af nu tot aan je barmitzva, zal ik je niets meer opleggen, ik laat het aan jouw over wat of je verder gaat doen met je leven, Ik zal je niet meer dwingen om mee te gaan naar de synagogue of naar de lessen, Vanaf nu beslis je zelf over hoe je wilt leven.
     Daarna ben ik het leger ingegaan, en toen zei ik, dit is de laatste keer dat ik ga vasten op Jom kiepoer. Want ik voelde gewoon niet dat dat me hielp op wat voor manier dan ook.
     
     Ik heb altijd tegen me zelf gezegd, Heej er zijn miljoenen die niet vasten op Jom Kiepoer, en die zijn ok!, er gebeurd ze niks.
     Na 3 jaar was ik klaar met mijn dienst in het leger, Ik was hier in Israel tijden de 2de libanese oorlog. Ik woon in het noorden, en er vielen 3 raketten vlak bij ons huis neer. Ik ben daarna naar Amerika gevlogen, en verbleef in Callifornia en werkte daar een jaar met producten van de dode zee. Daarna verhuisde ik naar New York.
     
     In new York, springt de hele Joodse gemeente in het oog. Elke jongen uit Israel die naar New York komt, die bewonderd eerst de gebouwen, en dan bewonderd hij het Joodse leven in die omgeving.
     Hoe de Joodse gemeente daar stand houd en over wat of er daar allemaal gebeurd.
     Ik ging werken bij een kosjere Pizzaria, die zich hield aan de kosjere wetten.
     De rabbie daar die zag dat ik met een kippa op men hoofd liep, vroeg me ben je een dattie? (een gelovige) En ik zei ja, en hij vroeg of ik de sjabbat houd en ik zei ja tegen hem.
     Van af toen moest ik de oven aansteken, en opletten dat de mensen achterin (personeel )geen vlees aten, vanwege de kasjroet, en moest er rekening worden afgelegd aan de rabbie een keer in de 2 weken.
     
     Op een dag kwam er een jongen het restaurant binnen, en vroeg of hij even naar de wc mocht. toen hij weer naar buiten ging, had ik een tv aan staan waarop je Israelische netten kan ontvangen. En toen zei hij dank je wel in het Hebreeuws.
     Ik vroeg hem of hij een Jood was, en hij zei nee, maar ik geloof in het volk Israel en ik wil daar ook gaan wonen zodat mijn kinderen daar op kunnen groeien.
     
     Ik zei, weet je, dit is echt lachwekkend, wij als Israeliers zijnde doen onze legertijd, en willen dan gewoon weg vluchten uit het land, terwijl jij er juist naar toe wilt gaan, dit klinkt bij mij niet erg normaal
     
     Maar in de loop van de tijd werden we echt goede vrienden. En op zekere dag gingen we wandelden, we liepen door 45 straten in New York, en begonnen te praten, Ik zei wacht even, als jij een Christen bent, moet jij de Joden dan niet haten, omdat wij Jesoe hebben vermoord?
     (jesoe is een naam die de rabbies hebben gegeven aan Jesjoea, dat beteken, mag zijn naam voor eeuwig uitgewist worden )
     Waarop hij me aakeek en zei, NEE wij hebben allemaal gezamelijk Jesjoea vermoord.
     En ik zei heej ik heb helemaal niks gedaan, Ik heb het niet nodig dat er iemand sterft voor mij, Ik heb niemand vermoord. Ik vraag niks van niemand. Ik leef mijn eigen leven, en ik vind mijn leven goed zoals het is.
     En toen zei ik, weet je het nieuwe verbond dat is een boek wat de christenen hebben gepakt en bij het oude verbond hebben geplakt, ze hebben daar allemaal dingen uit het oude verbond gekopieerd en er bij geplakt allemaal heel leuk en aardig.
     En daarbij, volgens de torah (Joodse wet ) staat in de de tanach (bijbel )dat Abraham de enigste mens is die naar gan edden (het paradijs ) is opgevaren, hij ging naar de hemel zonder dood te gaan. (hij is in de war met Elijah en Enoch)
     Maar hij keek me aan en zei weet je zeker dat het Abraham was ? en ik zei JA! Ik ben een Israeli, ik ben een Jood en ik spreek Hebreeuws en ik lees mijn bijbel in het Hebreeuws. Het was Abraham!
     Hij keek me aan en zei, waarom wacht je dan met Pesach op eliau?(elia).
     Ik leerde nog een jongen kennen zijn naam is Rael, die kwam elke avond bij me zitten, en hij las samen met mij uit de tanach, en hij stelde mij vragen en ik stelde hem vragen, en op een keer zei hij, als ik je vertelde dat het nieuwe verbond staat beschreven in de tanach(ot ) geloof je dat dan ? en ik zei nee!
    hij zei weet je dat zeker ? en ik zei ja! In de tussen tijd pakten hij de tanach en opende de tanach(bijbel ) bij Jermijahoe (Jeremia) Jeremiah 31:31-34
    Het hoofdstuk waar het spreekt over dat GOD een nieuw verbond maakt met het volk Israel en met het huis van Juda.
     En ik zat daar met stomheid geslagen en ik keek hem aan en wist gewoon niet wat ik moet zeggen. Want ik begreep gewoon niet waar hij dit vandaan haalde. En toen zei hij, als ik je vertel dat er over Jesjoea zelf geschreven staat in de geschriften, geloof je dat dan ?Ik zei eeeem NEE!
     Hij opende Isj-aja Isaiah 52:13 to 53:12 en hij begon te vertellen, en hij praat en praat en praat , en ik voelde dat hier iets heel vreemd gebeurde, en Ik wist niet wat het was, is dit in mijn bijbel? ik begreep niet wat er met me gebeurde op dat moment, Maar hij sprak gewoon tegen mij, en ik begreep precies waar hij het over had.
     En hij zei tegen mij, over wie denk je dat dit gaat? Klinkt dat niet alsof het over Jesjoea gaat? En ik zei tegen hem, NEE!
     Ik wou het gewoon niet toegeven, maar ik was zo ontzettend bang, dat ik gewoon niet wist wat of ik tegen hem moest zeggen.
     Hier ging een tijdje over heen, mijn moeder kwam over voor pesach, en ze had al gehoord dat ik heel veel in de bijbel las, en ze begon zenuwachtig te worden.
     Ik was in die tussen tijd al 2 jaar in Amerika, En Ik was totaal aan alle kanten de weg kwijt.
     Ik had een enorme ruzie met mijn moeder en daarbij kwam nog dat ik zwaar aan de drugs was.
     
     Op een dag zat ik in een trein, dat was nadat mijn moeder al weer was vertrokken.
     Ik zat in een trein, en toen sloot ik mijn ogen en zei ELOHIEM (GOD ) als Jesjoea echt UW zoon is, en als Jesjoea echt de Masjieach is, Dan zal ik hem volgen. Maar als hij dat niet is, haal dan alstublieft al deze mensen bij mij vandaan, want het maakt me zo vreselijk in de war! Ik begrijp gewoon niet wat er hier allemaal gebeurd! Het maakt me gek van alle kanten! En op dat zelfde moment terwijl ik gewoon in de trein zat met men zonnebril op, Begon ik te huilen!
     Ik begon midden in die trein te huilen als een klein kind! Ik had kippevel over men hele lichaam! Maar het voelde op zon manier, alsof er iemand naast me zat, die me omhelsde, en die tegen mij zei, WEES niet bezorgd, IK BEN BIJ JE!
     Ik ontving Jesjoea in mijn leven, En op dat zelfde moment wist ik dat dit de tijd was dat ik terug moest keren naar het land (Israel )
     
     En ik moest beginnen om de geschriften te gaan leren en ben te beginnen met begrijpen wat of er allemaal gebeurde, Mijn hele leven veranderde aan alle kanten op een geweldige manier!
     Ik hield op met drugs te gebruiken, Ik kwam dichter tot mijn familie, dichter bij men vader en men moeder. Ik kwam dichter bij mijn Jood zijn, ik leerde wat het betekend om Jood te zijn volgens de tanach, en niet meer volgens allerlei andere dingen!

    En daar bovenop, heb ik begrepen, dat we maar een belangrijk iets moeten doen in ons leven, en dat is GOD dienen! Eeeem, Ik raad jullie allemaal aan, om de tanach te lezen, begin bij het begin bij beresjiet (genesis) begin bij de basis, dat is het allerbelang-rijkste ding wat er maar kan zijn, alleen maar lezen, lezen lezen! Bedankt!

     

    Vertaling door Aukina Dokter.
    Lees meer...
    Getuigenis
    Foto: Loving Father, the sacrifice of your Son for my sins is a truly incredible gift. The blessing of salvation through Jesus is more wonderful than words. The gracious gift of your presence in me through your Holy Spirit is comforting and empowering. Thank you for your assurance that as I seek you, you are eager to bless me. In Jesus' name I thank and praise you. Amen.
     
     
    Ik kan getuigen dat ik na een ongeluk met een zeer ernstige beenbreuk totaal nieuw leven heb ontvangen van de God van Israel.
    Hij die tijdens de operaties sprak van Zijn Mitzvot en daarna ben ik joods geworden.
    Ik was eerst een wedergeboren christen. Ik ben onvoorstelbaar dankbaar met dit geheel.
    Ook sprak Hij dat mijn erfdeel in Hem terug gaat komen, al blijft het een waar Paulusleven.
    Maar dankbaarheid zal haar deel zijn tot in eeuwigheid.
    Hij die niet laat varen de werken van Zijn Handen.
    Hij heeft tijdens de ziekenhuisperiode vaak tot mij gesproken, maar ook heel nuchter.
    En Hij is trouw tot in eeuwigheid.
    Nu functioneert alles weer tot eer van Zijn Naam en lopen doe ik weer. Al is het lijden daar.
    Ook heb ik een functie gekregen bij de lijdende kerk open doors.
    Abba ik behoor U alleen toe.
    Ik houd van U en ben zo dankbaar.
     
    Maria Burger
    Lees meer...
    Een net gelezen verhaal wat (mijn) hart opwarmde
     
    God heeft het vermogen om de mens te laten zien dat hij de waarheid is. Dat Hij een reele, echte, waarachtige en levende God is. Hij laat dat vaak ook op een hele bijzondere wijze zien, schitterend, als je die verhalen hoort die mensen vertellen die iets wonderlijks met God meegemaakt hebben.
     
     
    Onlangs nog een meisje van ongeveer 22 jaar die een paar jaar geleden de keuze voor jezus in haar leven maakte, maar door dat het haar te lang duurde voor dat zij gedoopt kon worden raakte ze het spoor weer bijster en ging haar heil weer in de wereld zoeken. Ze ging een relatie aan die haar in korte tijd bijna radeloos maakte. Ze raakte alles kwijt. ook haar baan, tot God haar een droom gaf, in die droom zag ze jezus aan het kruis hangen. Ze zag Hem met Zijn doornenkroon op. Ze zag hoe het bloed over Zijn lichaam liep. Ze zag hoe Hij geslagen werd.
    Zo aangrijpend. Zo reeël.
     
    Een aantal dagen later ontmoetten ze ons op straat, (niet mij) En in de bus hebben we met haar gebeden. Ze maakte een hernieuwde beslissing voor Jezus, nu is ze weer bij God terug.
    We hebben voor een baan gebeden. En 2 weken later had ze hem.
    Ze straalt weer, ze is zo enorm blij weer terug te zijn bij hem die haar wilde en geschapen heeft op deze aarde.
    Dit is ook voor jou die dit leest, God wil niet dat er iemand verloren gaat,
    Kom tot hem.
    Amen
     
    Gods zegen
     
    delichtbak1
     

    616 - Houd me dicht bij U

    Beluister dit nummer

    Houd me dicht bij U,
    laat me nooit meer gaan.
    Voor U leg ik mijn leven neer,
    verlangend naar uw vriendschap, Heer.

    U alleen begrijpt
    wat ik nodig heb;
    uw liefde die mij warmte geeft,
    als U mij in uw armen neemt.
    Leid mij naar uw hart,
    breng mij terug naar U.

    Refrein:
    U bent mijn doel,
    U bent mijn hartsverlangen.
    U bent mijn doel,
    houd mij heel dicht bij U.

     

    Draw me close to you

    Never let me go
    I lay it all down again
    To hear you say that I'm your freind (friend)
    You are my desire
    No one else will do
    Cause nothing else can take your place
    To feel the warmth of your embrace
    Help me find the way
    Bring me back to you

    Your (You're) all I want
    Your (You're) all I've ever needed
    your (You're) all I want
    Help me know you are near

    veel zegen u toegewenst

    delichtbak1

    Lees meer...

     

     
    Het historisch bewijs over Jezus van Nazaret
     
     
    Heeft hij echt bestaan?
    Het is algemeen bekend dat de geboortedatum van Jezus niet op 25 december valt. Maar heeft Hij nu wel of niet bestaan?
    Hier volgen de meest voorkomende stukken waarop de bewijsvoering van de historische Jezus wordt gevoerd.
    Allereerst de niet-christelijke bronnen:
     
    Flavius Josephus (37 – 100)
    Flavius Josephus schrijft in zijn beroemde boek over de Joodse Geschiedenis het volgende: "In die tijd leefde Jezus, een wijs man, voorzover het geoorloofd is hem een man te noemen. Hij verichtte namelijk daden die onmogelijk geacht werden, en hij was leermeester van mensen, die met vreugde de waarheid tot zich namen. En veel Joden alsook velen van de Grieken bracht hij tot zich. Hij was de Christus. Ook nadat Pilatus hem op aanwijzing van de eerste mannen bij ons de straf van het kruis had opgelegd, gaven zij die het eerst in liefde waren gaan leven niet op. Hij was namelijk aan hen verschenen op de derde dag, opnieuw levend. De goddelijke profeten hadden die dingen en ontelbare andere wonderbaarlijke dingen over hem gezegd. Tot op de dag van heden is de naar hem genoemde groep van christenen niet verdwenen."

    AmboTacitus
    Tacitus was een groot geschiedschrijver in het Romeinse Rijk, rondom het jaar 115 na Chr.. In zijn "Annalen", 15.44 beschrijft hij hoe de christenen door keizer Nero verantwoordelijk werden gesteld voor de grote brand van 64 na Christus: "Om een eind te maken aan de geruchten wees Nero schuldigen aan, die hij op speciale manieren strafte. Het ging om mensen die bij het volk gehaat waren om hun schanddaden en 'Christenen' werden genoemd. Ze heten naar Christus, die onder het bewind van Tiberius door landvoogd Pontius Pilatus ter dood was gebracht. Daardoor was het verderfelijk bijgeloof tijdelijk onderdrukt maar het stak de kop toch weer op, niet alleen in Judea, bakermat van dat kwaad, maar zelfs in Rome, de stad waar alle gruwelen en kwalijke praktijken van de wereld terecht komen en worden uitgeleefd. Men pakte eerst mensen op die voor hun geloof uitkwamen en daarna, op hun aanwijzing, een geweldige massa. Ze werden niet eens zozeer schuldig verklaard aan de brand als wel van haat tegen de mensheid. Bij hun terechtstelling dreef men ook nog eens de spot met hen. Zo kregen zij beestenvellen aangetrokken om door wilde honden verscheurd te worden, of sloeg men hen aan het kruis, of ze werden bestemd voor de vuurdood en aan het eind van de dag aangestoken bij wijze van avondlicht."

    Brand en Moedermoord, tekst gepubliceerd in: Patrick De Rynck, Mark Pieters (samenst.), Van alfa tot omega. Een klassiek ABC. Bekende en verrassende passages uit de Griekse en Romeinse literatuur
    (Athenaeum - Polak & Van Gennep), Amsterdam 2000, p. 35-7 en 136-8
     
    Plinius de Jonge
    Plinius de Jonge geeft het meest volledige en interessante verslag over Jezus. Hij was gouverneur van de provincie Bithynia in Noord-Turkije, gestuurd door keizer Trajanus in het jaar 112 na Christus. In zijn verslagen aan de keizer lezen wij veel over het Christendom. Hij vertelt dat hij overal waar hij kwam in zijn provincie christenen vond. Hun snel groeiend aantal was een belangrijk sociaal en economisch probleem geworden. Afkeuring van godsdienstige zijde en economische sancties waren er niet in geslaagd de opmars te stuiten, totdat Plinius aan de macht kwam en aan zijn superieur rapporteerde dat hij het mogelijk achtte, onder zijn capabel beheer, verandering in deze situatie te brengen. Degenen die het christelijk geloof trouw bleven werden door hem ter dood gebracht; zulke mensen waren duidelijk ongehoorzaam en verdienden te sterven. Maar hij gaf toe dat hij onthutst was over de aard van hun misdaad. Hun hele schuld lag hierin, dat zij weigerden het standbeeld van de keizer te aanbidden, of de beelden van de goden, en dat zij gewoon waren op een bepaalde dag (de zondag) een samenkomst te hebben vòòr het licht werd, waarbij zij lofzangen aanhieven voor Christus, als ware Hij God. Zij legden een eed af om geen misdaden te begaan. Ze leefden voorbeeldig: men vond onder hen geen bedrog, geen overspel, diefstal of oneerlijkheid. Plinius was van zijn stuk gebracht door de kennelijke onschuld van dit alles, vandaar zijn brief aan de keizer. (Plinius, "brieven", 10.96)
     
    Suetonius
    De Bijbel verhaalt in Handelingen 18 over het verbanningsbevel van keizer Claudius. De Romeinse historicus Suetonius schreef biografieën van de Romeinse keizers en in de Claudius-biografie lezen we bij een opsomming van maatregelen die de keizer nam: "De Joden die, opgehitst door de agitator Chrestus, voortdurend ongeregeldheden veroorzaakten, verdreef hij uit Rome". Suetonius gebruikt de naam Chrestus en niet Christus. Chrestus was een veel voorkomende naam onder slaven. Maar over het bestaan van een jood Chrestus die in Rome optrad weten we niets. Kan het daarom zijn dat we te maken hebben met een verwijzing naar Christus? (vertaling van D. den Hengst, Suetonius, keizers van Rome, Amsterdam 1996)
     
    Lucianus van Samosata
    Deze satiricus uit de 2e eeuw schreef spottend over Jezus: "De man, die werd gekruisigd in Palestina, omdat hij deze nieuwe godsdienst in de wereld bracht. Verder overtuigde hun eerste wetgever hen ervan, dat ze allen broeders van elkaar waren, nadat ze overtreden hebben door de Griekse goden te verloochenen en deze gekruisigde sophist zelf te aanbidden en onder zijn wetten te leven." Zie: www.earlychristianwritings.com/lucian.html

    Uit Joodse bronnen:
    De Talmud
    De Babylonische Talmud verwijst naar de kruisiging (door het een ophanging te noemen) van Jezus de Nazirener op de vooravond van het Pascha.
    Verder staan er in de Talmud een aantal aanhalingen waarin wellicht Jezus wordt bedoeld, onder andere als de niet gelegitimeerde zoon van Maria genoemd.

    (Quotations about Jesus in the Talmud - http://encyclopedia.thefreedictionary.com

    Uit de Bijbel:
    www.stimpact.nl/Bijbelwereld/BkOT/nietchristelijke_bronnen. 
     
    De vier evangeliën
    De vier evangeliën werden geschreven ongeveer 20 tot 60 jaar na de dood van Jezus. De gebeurtenissen die de evangeliën beschrijven vonden voor het grootste deel in het volle licht van publiek toezicht plaats, want het onderwijs van Jezus werd gevolgd door grote scharen mensen. Veel mensen waren getuigen van de gebeurtenissen van zijn leven. Bovendien was zijn dood een publieke executie. Dit maakt de evangeliën op zijn minst historisch betrouwbaar
     
    De brieven van Paulus
    Paulus schreef zijn brieven ongeveer 20 tot 30 jaar na de dood van Jezus. Het zijn waardevolle historische documenten. Paulus zelf werd een gelovige enkele jaren na de kruisiging van Jezus. Hij schrijft in zijn eerste brief aan de Korinthiërs: "Want vóór alle dingen heb ik u overgegeven, wat ik zelf ontvangen heb: Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften, en Hij is begraven en op de derde dag opgewekt, naar de Schriften, en Hij is verschenen aan Céfas, daarna aan de twaalf."
     
    Bron: www.eo.nl
     
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl