W.E.N. HART VOL VUUR
World-Evangeisation-Network.
    Recente Tweets
    Abonneren
    Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
    Laatste reacties
    Systeem van Mozes of systeem van Jezus?
     
    WELK SYSTEEM?
     
    Veel nederlanders (en belgen) gaan, als ze ouder zijn, overwinteren in spanje of in ander warm land.
    Ondertussen staat hun huis of flat in Nederland leeg.
    Maar het blijft hun huis.
    Zo is t ook met israel.
    Eeuwenlang zijn ze verdreven uit “kanaán. Verspreid over de hele wereld.
    Hun land staat dus leeg, ondertussen zijn er wel andere volken komen wonen. Maar in God’s optiek blijft het hun land.
    God heeft dat ooit beloofd.
    Hij sloot n verbond met abraham.
    In abraham zouden alle geslachten gezegend worden, via zijn zaad.
    Door t systeem aan Mozes zouden ze gezegend worden als ze precies deden wat de wet voorschreef.
    Zegen en vloek. Voorwaardelijk dus.
    Maar God heeft meer verbonden gesloten met de mens.
    Met adam en eva, Noach, abraham en Mozes o.a.
    Ieder verbond had zijn eigen specifieke eisen en beloften
    en n teken om t te bevestigen.
    Je hebt eenzijdige verbonden, waarin je iets beloofd zonder voorwaarden.
    En er zijn voorwaardelijke verbonden. (als julie …. Dan zal IK)
    Een verbond word gesloten tussen 2 mensen of 2 partijen.
    In dit geval tussen God en israel.
    Ook het nieuwe verbond wat nog in de toekomst ligt zal tussen God en beide huizen van israel zijn.
    (en iedereen die eraan toegevoegt word, ge-ent op).

    Het verbond van sinai was zo’n voorwaardelijk verbond.
    God koos n volk uit om n verbond mee te maken,
    om Zijn plan mee uit te voeren.
    Wat was God’s plan?
    De in zonde gevallen wereld met zich te verzoenen.
    Dit plan bestond al van voor den beginne.
    Maar werd uitgevoerd door de geschiedenis heen en via allerlei verbonden. Deze verbonden werden gesloten met israel alleen.
    En iedereen die zich bij Israel had aangesloten (uit egypte).
    Dit verbond vinden we in Leviticus 25, 26 en 27. maar ook in exodus.
    Vanaf dat moment leefde Israel onder dit verbond tot en met maleachy.

    Wat is er veranderd na de komst van het beloofde zaad…Jezus.
    Niet de handleiding voor t leven is veranderd, maar de toepassing wel.
    Even n vergelijking:
    Het is  als met n handleiding van n keukenmachine gaat, gebruik je die verkeerd of lees je die helemaal niet, dan kan er iets fout gaan. Gegarandeerd dat je machine kapot kan gaan.
    De fabriek geeft dan ook alleen garantie bij juist gebruik.
    Bij iedere nieuwe versie van diezelfde machine zal weer n handleiding gegeven worden, maar daarin zal t zelfde staan als in t vorige, er zullen enkel wat toevoegingen zijn, van nieuwe snufjes.
    Als je eenmaal weet hoe t apparaat werkt, lees je meestal niet meer de handleiding, want je weet immers hoe je t apparaat bediend.
    Maar je bewaard die handleiding wel.

    En Jezus voegde ook nog t een en ander toe en legde uit hoe de wet bedoeld was. Hij zei regelmatig:
    Er staat geschreven, maar IK zeg u!
    Leefden de mensen voordien van buiten af opgelegde wetten, na Jezus kwam er genade en daardoor vergeving.
    Geen dierenoffers meer om genoegdoening te krijgen.
    Maar t bloed van EEN perfect offerlam deed wat de wet niet kon.
    Het verzoende de mens met God voor eens en altijd.
    In tegenstelling tot t oude systeem waar de offers telkens herhaald moesten worden.
    Wat er nog meer veranderde:
    De ver-innelijking van de torah….eerst komt t in je verstand binnen en daarna in je hart. (Hebr.8:8 en jeremia 31:31)
    Ooit was de torah n uiterlijk gebeuren.
    Doe dit en leef!
    Deed men dit niet, dan werd men onder 2 of 3 getuigen meteen gestraft.
    De offers van die tijd waren bedoeld om vergeving af te smeken voor overtredingen die niet de dood als straf hadden.
    Elk jaar bracht de hogepriester n offer voor t land, de natie israel.
    En individueel ging men 3 keer per jaar naar Jeruzalem met n schaap of duiven. De tempel speelde hier n belangrijke rol in, net als t priesterschap, Dit hele systeem is gegeven aan Mozes op mt sinai.
    Dit systeem nu heeft opgehouden na de dood en opstanding van Jezus Christus. Maar dit betekent niet dat God niets meer van ons vraagt.
    Genade is geen vrijbrief om maar raak te leven.

    Wat de wet niet kon, omdat wij in t vlees zijn, deed God door Zijn Zoon te sturen. Hij hield wel zich aan de wet, Hij leefde volgens de wet.
    Opdat de eis van de wet vervuld zou worden.
    Later kwam de HG die deze wet in ons zou uitwerken
    Zijn Geest zou ons voortaan onderwijzen.
    Maar wel vanuit dezelfde handleiding die God ooit gaf op mt Sinai.
    De Heilige Geest zal nooit tegen God’s wet ingaan.

    En nu komt er n belangrijke vraag:
    Is met t afschaffen van de dierenoffers en t priesterschap, ook God’s wet verdwenen?
    We moeten eerst verschil maken tussen de wet en God’s verordeningen en inzettingen.
    Torah betekent niet wet. We verwarren dat vaak.
    Torah betekent onderwijzing, n handleiding voor t leven.
    Daarbij is t zo dat de 10 geboden in de ark meereisde met t volk. En dat de rest van de wet aan de zijkant van de ark hing, als n getuigenis.
    Dit bewijst dat er verschil is tussen de 10 geboden en de 613 wetten, en de regels en toepassingen ervan.
    De 10 geboden zijn de basis van de morele wet.
    Daarnaast is er nog de ceremoni’ele wet.
    En wetten en regels voor de diverse groepen:
    Mannen, vrouwen weduwe, priesters etc.
    Als iemand dus zegt……
    Ik houd me aan de hele torah, klopt dat dus niet.
    En daarnaast is t zo, dat men de torah niet meer in zijn geheel kan volgen, al zou je t willen. En dan komt er n probleem om de hoek kijken.
    De bijbel zegt ons, als je meent op eigen kracht volgens die wet te moeten leven, moet je iedere wet houden.
    Breek een onderdeel van die wet, en je word als wetsovertreder gezien door God. Dus t is alles of niks!

    De feesten inclusief de reis naar Jeruzalem 3 keer per jaar(dit was n gebod, n verplichting) en de offers die vereist waren, die kan men niet houden, de tempel is weg.  Geen priesterschap meer.
    Dit oude systeem was heel ingewikkeld en men had priesters nodig om te weten hoe en wat!
     
    Onze vaderen konden zich niet aan alles houden, dat is gebleken.
    En wij kunnen t nog steeds niet.
    Daarom is Jezus gekomen, naar Hem verwijst alles in het OT.
    Voorafschaduwingen vertellen ons iets van wat nog komen moet.
    Daarom zegt God:
    De wet (als zodanig) is toegevoegd…..TOTDAT!!!
    Totdat…..kwam bijna 2000 jaar geleden, het was Jezus, de beloofde Messias. In Hem zou alles vervuld worden, de wet en de profeten.
    Alles wat die profeten geprofeteerd hadden kwam uit.
    Terugkijkend zien we hoe God’s plan uitgevoerd werd.
    Tot in t kleinste detail.
    We mogen dus terugkijkend, al die feesten en voorzeggingen gedenken, met dankbaarheid.
    Als de weg niet weet, gebruik je n map.
    Maar als je op de plaats van bestemming bent aangekomen, heeft die map geen nut meer, het was n hulpmiddel….totdat!!!

    God’s ordeningen waren bedoeld om orde te brengen en te houden in de wereld. Niet om ons dwars te zitten, maar om ons te helpen lang en gezond te leven.
    Maar ook als voorwaarde, om van Zijn hulp verzekerd te zijn gedurende ons leven. We worden behouden door genade door geloof, maar daar stopt t niet. Onze behoudenis is t begin en dan beginnen we te groeien in Hem.
    Dat groeien moet te zien zijn….de bekende vrucht van de Geest.

    Doordat de joden trouw bleven aan God’s instructies, bestaan ze heden ten dage nog. God’s Torah hield hen bij elkaar en in relatie met God.
    Zegen en vloek was verbonden met t houden ervan.God’s gezin had regels en daardoor bleef het n gezin.
    Maar ook nu na Jezus, heeft God n gezin.
    Hij is als n Vader voor ons.
    En elke vader (en moeder) heeft regels voor haar gezin.
    Tot de kinderen volwassen zijn zullen ze zich moeten houden aan die regels en als ze eenmaal volwassen zijn word er verondersteld dat ze zelf wijs genoeg zijn om die regels toe te passen.
    Niet meer omdat t moet, maar omdat t verstandig is en goed voor ze.
    En nu?
    Vandaag de dag zien we steeds meer dat mensen zich niet aan regels storen. De gevangenissen en de heropvoedinstellingen zitten er vol mee.
    Iedereen denk aan zijn eigen IK.
    Daardoor overchrijd men grenzen van t toelaatbare.
    Het morele besef is verloederd.
    Met andere woorden……men doet wat men wil!
    God’s wet of instellingen geraken steeds meer op de achtergrond, God zelf raakt ook meer en meer op de achtergrond….tot aan t ontkennen van Zijn bestaan toe.
    Men twijfelt zelfs of de bijbel wel waar is en of God wel alles geschapen heeft in 6 dagen.
    De mens is er van overtuigt dat vele wegen naar God leiden, andere goden, goed leven etc.
    Maar de bijbel zegt: er is maar EEN weg.
    Geloof van/in Jezus en t houden van Zijn geboden.
    Niet wettisch uit angst voor de vloek,
    Maar uit liefde en dankbaarheid.
    Wetend dat we verlost zijn van t juk om t zelf te doen.
     
    met dank aan
    EMJE 11 febr. 2009
     
    Lees meer...
    Een beetje geschiedenis over Israel
     
    ISRAËL, LAND VAN HET VOLK
     HERBOREN ISRAEL 1948
    door Tammo Bakker
     
    In Nieuwtestamentische tijd waren het de Romeinen die de baas speelden in het land. Tijdens deze Romeinse macht ging Israël als staat onder in het jaar 70 na het begin der jaartelling. De Arabieren bezetten het land van 637 tot 1072. Daarna kwamen de Selzdjoeken, Kruisvaarders, Mamelukken, Turken en van 1917 tot 1948 was Palestina (een naam die door de Romeinse bezetter aan dit land is gegeven) Engels mandaat gebied. Sinds de ondergang van Israël als staat hebben er altijd joden in dat land gewoond. Bij de Joden in de verstrooiing is er door de eeuwen heen altijd het verlangen geweest om naar Sion terug te keren. Ieder jaar bij het joods Pesachfeest schudde men elkaar de hand en wenste men: "Het volgend jaar in Jeroesjalajiem".
     
     In 1878 hadden de eerste pioniers zich al gevestigd in Petach-Tikvah. Vandaag aan de dag is Petach Tikvah een centrum van citrus cultuur en uitgegroeid tot een behoorlijke stad. De eigenlijke trek naar het land der vaderen begon pas te komen na de oprich-ting van de Wereld Zionisten Organisatie in 1897.
     
     Een jaar tevoren had Dr. Theodor Herzl een brochure geschreven: "Der Judenstaat". Gedreven door wat hij meemaakte in het Dreyfusproces zag hij geen heil in assimilatie maar dacht aan een eigen joodse staat. In 1949 is zijn stoffelijk overschot overgebracht naar Jeruzalem en op de Herzlberg kunnen we nu zijn graf vinden.
      
    ISRAËL ZAL STAAT WORDEN.
     In 1917 gaf de Britse regering een verklaring uit. Israël was toen Engels mandaat gebied geworden. In deze verklaring spraken zij hun sympathie uit voor het Zionistische verlangen van de Joden. Ze beloof-den steun bij de vestiging van een joods nationaal tehuis in Palestina. Niet alleen de geallieerde rege-ringen stemden in met deze z.g. Balfour verklaring, maar ook de nationale Arabische leiders in die dagen. Het Zionisme heeft ook altijd gemeend dat Joden en Arabieren naast elkaar in vrede kunnen leven binnen het raam van een Joodse staat met dezelfde rechten en plichten. Dit was ook de zienswijze van de Arabis-che Nationalistische beweging na de eerste wereld-oorlog. Koning Hoesein van de Hedzjas schreef: "Wij zagen de Joden naar Palestina stromen uit Rusland, Oostenrijk, Spanje, Amerika en andere landen. De oorzaken hiervan kunnen hen die begiftigd zijn met een dieper inzicht dan de meesten niet zijn ontgaan. Zij wisten dat het land er was voor zijn zonen voor wie het, hoe verschillend zij ook mogen zijn, een heilig en geliefd vaderland is". (AL Qlbla. Mekka no.183, 28 maart 1918, George Antonius, Arab Awakening, pag.269)
     
     In 1919 werd de overeenkomst getekend door zijn zoon Emil Feisal (hoofd van de Arabische delegatie ter Parijse vredesconferentie) en Dr. Weisman. De Balfour verklaring werd goed gekeurd en Palestina erkend als een zelfstandige joodse eenheid.
     
     Vanaf deze tijd begonnen ook de gebieden rondom Israël naar hun onafhankelijkheid toe te werken. Zo kregen Egypte in 1922, Syrië en Libanon in 1936 hun onafhankelijkheid. Van een deel van het Engels mandaatgebied werd in 1946 een Palestijnse staat gesticht. De naam Palestina werd nu Jordanië. Na vele moeilijkheden met de Engelsen en protesten van Arabische kant werd op de 14 mei 1948 ook de staat Israël onafhankelijk. Zo werd de eerste van al deze jonge staten, Israël toch nog de laatste in zijn onafhankelijkheid. De wereld stond er achter en Israël heeft in die jaren grote steun ondervonden van Rusland. De besluiten van de Algemene Vergadering der Verenigde Naties op 29 november 1947 kunnen niet herroepen worden.
     
     Israël is uniek en op een volkomen legale wijze staat geworden en als zodanig in 1948 uitgeroepen in de onafhankelijkheidsverklaring waarvan het laatste gedeelte luidt:

    Wij bieden vrede en vriendschap aan alle omringende landen en volkeren en nodigen hen uit voor het algemeen welzijn samen te werken met de onafhankelijke joodse staat. De staat Israël is bereid zijn volledige bijdrage te leveren aan de vreedzame vooruitgang en opbouw van het nabije Oosten. Wij roepen in onze taak van immigratie en ontwikkeling allen op ons te steunen in de grote strijd ter vervulling van een eeuwenoude droom: "Het herstel van Israël"
     
     Thans zullen wij, getuigend van ons geloof in de Rots van Israël, onze handtekening plaatsen onder deze proclamatie op de vergadering der voorlopige regering, gehouden op de grond van het vaderland in de stad Tel Aviv op deze dag voorafgaande aan de Sjabbath, de vijfde van de maand Ijar 5708, vrijdag 14 mei l948.
     
    Lees meer...
    Een beetje geschiedenis over Israel
    door tamier Bakker‏
     

    60 JAAR HERBOREN ISRAËL.

     In het jaar 1943 kwam een schip genaamd "PATRIA" de haven van Haifa binnen met aan boord 700 Joodse vluchtelingen: mannen, vrouwen en kinderen uit de door Duitsers bezette landen in Europa. De Engelsen die het mandaat hadden over heel Palestina en Erets Jisraël, besloten de vluchtelingen niet toe te staan van boord te gaan, maar het schip terug te sturen naar Europa. De Joodse ondergrondse verdedigings-organisatie de "HAGANAH" besloot het schip te beschadigen om uitvaren onmogelijk te maken. Dan moesten ze uit menselijke overwegingen deze vluchtelingen aan land helpen. Maar ongelukkiger-wijs werden te veel explosieven gebruikt zodat het schip zonk binnen enkele minuten. Slechts 60 vluchtelingen werden gered. Niet alleen de Patria maar ook de Stroma, de Exodus en vele andere schepen verging het niet beter, terwijl in Europa de vernietiging van mensen tot een industrie was gemaakt en op hoge toeren draaide. Auschwitz met een capaciteit van 8000 doden per dag is nog maar één voorbeeld van de honderden kampen. Deze mensen die om wat voor redenen dan ook kans hadden gezien de hel van Europa te ontvluchten werden niet toegelaten in hun historisch vaderland waar Het Volk in het jaar 70 uit verbannen was door de Romeinen.

     Shmuel (Sam) Ben Dor was in die tijd lasser bij de raffinaderij in Haifa bay. Hij vertelde dat er onmiddellijk 10 lassers naar de haven moesten, om te proberen gaten te branden in het gezonken schip om zo nog mensen te redden. Twee broers uit Tiv 'on waren in 1937 naar Israël gevlucht en hadden via het Rode kruis vernomen dat hun vader en broertjes in Auschwitz waren vermoord. Hoe gelukkig waren de jongens dat hun moeder aan boord van de Patria was. Voor de ogen van haar zoons vond zij de dood met de honderden anderen in de haven van Haifa.

     Israël, van oorsprong "Het Beloofde Land", was in die tijd opnieuw beloofd als een Nationaal tehuis voor het Joodse volk. In Jeruzalem hebben altijd Joden gewoond en zijn daar eigenlijk nooit weg geweest, alleen er was geen staat. Ook de omringende landen bestonden staatkundig niet. Door de vervolgingen van 2000 jaar en de toedracht bij het beruchte Dreyfus proces in Frankrijk, waar Theodoor Herzl als verslaggever aanwezig was, ontstond opnieuw heimwee naar hun dierbare vaderland. Enkele jaren voor de vorige eeuwwisseling trokken pioniers naar de Sjefela-vallei om de grond te bewerken en een bestaan op te bouwen in het verwaarloosde land waar de malaria hun grootste vijand was. Mirjam de Leeuw- Gerson uit Haifa kon vertellen hoe de mannen de moerassen van de Emek Jisraël introkken en de vrouwen 's avonds maar moesten zien of hun mannen levend terug kwamen.

     In 1917 ontstond de z.g.n."Balfour declaration" een overeenkomst met de Engelse regering die beloofde mee te zullen werken aan een Joods nationaal tehuis. Voor de tweede keer op naar het beloofde land.

     Alle naties in de wereld zijn door strijd ontstaan. Ook Nederland. Denk maar aan de 80-jarige oorlog. Israël is het eerste land ter wereld dat op een democratis-che wijze is ontstaan bij meerderheid van stemmen in de V.N. op 28 november 1947. Israël is daarom alleen al uniek.

     De omringende landen werkten inmiddels ook naar hun zelfstandigheid toe. Het grootste deel van het Engels mandaatgebied vormde een Palestijnse staat waaraan koning Hoessein met toestemming van de V.N. de naam Jordanië gaf. De staat Jordanië werd in 1946 uitgeroepen. Tijdens de regering van koning David behoorden een groot deel van wat nu Jordanië is, de Holan hoogten en een deel van wat nu Syrië is, tot het koninkrijk Israël. Churchill had de grens gedacht langs de Jordaan. Tot op heden bestaan er uitsluitend wapenstilstandslijnen welke door de oorlogen in 1948, 1956, 1967 en 1972 zijn ontstaan. Met Egypte en Jordanië zijn de grenzen in een vredesregeling naderhand bepaald.

     Het waren rare toestanden. Terwijl in 1944 de Duitsers in Syrië en Egypte vochten, wapperde onder het toeziend oog van de Engelsen in Israël de hakenkruisvlag. Duitse Tempeliers (een Groep Duitse christenen) die zich daar hadden gevestigd, hadden voor de oorlog hun zonen naar Duitsland gezonden voor een nazi opvoeding. Vooral bekend is de Walt-heimgroep van Beth Lehem (Hagaliel). Uit documenten kan men lezen dat het voor hen verboden was grond te verkopen aan niet ariërs. De dagindeling miste nimmer het lezen uit "Mein Kampf".

     Jaffa Ben Dor- Rotestein, in Jaffo geboren uit een joodse familie die al eeuwen in Israël woont, kreeg van de autoriteiten in haar paspoort vermeld onder nationaliteit: UNDEFINED (onbepaald). Geen wonder dat een groep Joodse inwoners hadden besloten als het nodig was, zich tot de laatste man te verdedigen op de berg Carmel zoals in het verleden is gebeurd op Massada.

     Ook na de tweede wereldoorlog werden de over-levenden van de vernietigingskampen niet tot hun beloofde land toegelaten maar opnieuw in kampen opgesloten. Dit keer op Cyprus. Pas toen de staat Israël op 5 Ijar 5708 (14 mei 1948) werd uitgeroep-en was er eindelijk weer een thuisland waar iedere Jood, arm of rijk, jong of oud, het recht heeft op een paspoort met het opschrift MEDINAT JISRAEL.

     Volgens de joodse kalender begint het nieuwe jaar 5768 op de avond van 13 september 2007. Op 8 mei 2008 is de herboren staat Israël 60 jaar. Een staat waar nu de vervolgden een thuishaven hebben. Uit vele andere landen zijn ze gekomen omdat ze zich verbonden voelen met het land der vaderen. Tijdelijk ondergebracht in tentenkampen, later in caravans (moderne vluchteling kampen). Maar er is gewerkt om deze mensen te integreren. De bevolking, waar-van een groot deel afkomstig is uit meer dan 120 verschillende landen, hebben hun cultuur meege-bracht uit die landen. In de smeltkroes hebben ze één ding gemeen: het zijn allemaal mensen van hetzelfde volk waarvan de voorouders eens hebben gewoond in ditzelfde land.

     Het hart van de joodse religie is de "Kotel Hama'ara-wie" of te wel de Klaagmuur. Het is een overblijfsel van wat eens de tempel was. Aan de muur wordt niet geklaagd. Daar wordt G 'd lof geprezen. Ja toch, één dag in het jaar op de 9de van de maand Aw (dat is dit jaar, (2008), op 10 augustus) worden de klaagzangen van Jeremia gebeden. Het is een rouwdag om de verwoesting van de tempel en de ondergang van Jeruzalem in de tijd van de Romeinen bijna 2000 jaar geleden. Herboren Israël, 1948 - 2008, is 60 jaar. Volgens de joodse kalender heeft dat zijn hoogtepunt gekregen  in het voorjaar op de 5e dag van de maand Ijar in het jaar 5758 (8 mei 2008).

     Op 14 mei hebben wij dat mogen meevieren in het "World Forum" Congrescentrum in Den Haag, op uitnodiging van de Israëlische ambassadeur, Excellentie H. Kney-Tal. Onder de 1400 gasten waren vele Kamerleden, militaire officieren en rabbijnen, waarvan enkelen het woord hebben gevoerd. Aan de receptie ging een concert vooraf.

    Bron : http://home.kpn.nl/t.bakker30/israel1.htm 

    Lees meer...
    De geschiedenis en betekenis van Palestina en Palestijnen.‏
     

    http://www.freerepublic.com/focus/news/660257/posts

    The History and Meaning Of "Palestine" and "Palestinians"
    Eretz Yisroel.org ^ | 2001 | Joseph E. Katz


    Er bestaat niet zoiets als een Palestijns-Arabische natie. Palestina is een naam die de Romeinen aan Eretz israel gaven met het uitdrukkelijke doel om de Joden te treiteren.

    Waarom zouden wij gebruik maken van die hatelijke naam die bedoeld is om ons te vernederen?
    De Britten kozen er voor het land dat ze onder hun controle hadden, Palestina te noemen, wat de Arabieren op pikten als hun naties zogenaamde naam uit de oudheid, maar ze konden het niet eens goed uitspreken en maakte er Falastin  van een fictieve entiteit.

    Golda Meir geciteerd door Sarah Honig,
    Jerusalem Post, 25 november 1995
    Palestina heeft nooit bestaan als een autonome entiteit.

    Er is geen taal bekend die Palestijns word genoemd.

    Er is geen duidelijke Palestijnse cultuur.

    Er is nooit een land geweest die bekend staat als Palestina bestuurd door Palestijnen.

    Palestijnen zijn Arabieren, niet te onderscheiden van Jordaniërs (ook een recente uitvinding), Syriërs, Libanezen, Irakezen, enz.

    Houd in gedachten dat de Arabieren 99,9 procent van het Midden-Oosten onder  controle hebben.

    Israël staat voor een tiende van een procent van de landmassa.

    Maar ook dat is nog te veel voor de Arabieren.

    Ze willen het allemaal hebben.

    En dat is uiteindelijk waar de gevechten in Israël over gaan vandaag de dag.  

    Ongeacht hoeveel landconcessies de Israëli's zullen maken, het zal nooit genoeg zijn.

    Uit Mythen van het Midden-Oosten bij Joseph Farah,
    Arabisch-Amerikaanse redacteur en journalist,
    WorldNetDaily.Com11 oktober 2000.
    Vanaf het einde van de Joodse staat in de oudheid tot aan het begin van de Britse overheersing, was het gebied dat nu aangeduid word met de naam Palestina geen land en had geen grenzen, alleen administratieve grenzen.

    Professor Bernard Lewis,
    Commentary Magazine, januari 1975.
    De gesprekken en schrijven over Israël en het Midden-Oosten zijn voorzien van de zelfstandige naamwoorden Palestina en Palestijns,
    en de uitdrukkingen de Palestijnse gebieden en zelfs de door Israël bezette Palestijnse gebieden.

    Maar al te vaak worden deze termen gebruikt met betrekking tot hun historische of geografische betekenis, zodat het gebruik illusies creeert in plaats van de werkelijkheid verheldert.          

    Is Jordan Palestina? Hier zijn twee Jordaanse staat post zegels..
    kopier de link en kijk

    Description: http://www.eretzyisroel.org/%7Ejkatz/jordan1.jpg

    Description: http://www.eretzyisroel.org/%7Ejkatz/jordan2.jpg

    Aan de linkerkant, een zegel uit 1949 met een foto van Koning Abdullah van het koninkrijk  Jordanië dat het label Palestina in het Engels en Arabisch draagt.

    Aan de rechterkant een postzegel uit 1964 met de foto van koning Hoessein en laat een map zien van het mandaat Palestina als een onverdeeld gebied van zowel het huidige Israël en Jordanië.

    WAT BETEKENT Palestina?
    Het is nooit de naam van een natie of staat geweest.

    Maar het is een geografische term gebruikt om de regio aan te wijzen in die tijd in de geschiedenis toen daar geen volk of staat aanwezig was.

    Het woord zelf is afgeleid van Pelesjet een naam die vaak voorkomt in de Bijbel en wat in het Engels Filistijn geworden is.

    De Filistijnen waren mediterrane volkeren uit Klein-Azië en Griekse plaatsen.

    Ze bereikten de zuidelijke kust van Israël in verschillende golven.

    Een groep kwam in de pre-patriarchale periode en vestigde zich ten zuiden van Ber seva in Gerar,  

    waar ze in conflict kwamen met Abraham, Izak en Ismaël.

    Een andere groep was afkomstig uit Kreta nadat een poging tot een invasie van Egypte door Ramses III in 1194 BCE afgeslagen was.

    Ze bezetten het zuidelijke kustgebied, waar ze vijf nederzettingen stichten, Gaza, Askelon, Asdod, Ekron en Gat.

    In de Perzische en Griekse periodes kwamen buiten-landse kolonisten voornamelijk uit de Middellandse Zee eilanden en die veroverden de Filistijnse districten.

    Vanaf de tijd van Herodotus noemden de Grieken de oostelijke kust van de Middellandse Zee Syrië Palaestina.
    De Filistijnen waren geen Arabieren en zelfs geen Semieten.
    Ze waren het nauwst verwant met de Grieken.

    Ze spraken geen Arabisch.

    Ze hadden geen etnische, taalkundige of historische connecties met-Arabië of de Arabieren.

    De naam Falastin dat de Arabieren vandaag de dag gebruiken voor Palestina, is niet een Arabische naam. Het is de Arabische uitspraak van het Grieks-Romeinse Palastina,welke is afgeleid van de Pelesjet, (wortel Pelesj).

    Dat was een algemene term voor verdelers, indring-ers of overvallers.  Hiermee werd de invasie van de Filistijnen en verovering van de zeekust bedoeld.

    Het gebruik van de term Palestijnen voor een Arabis-che etnische groep, is een moderne politieke creatie die geen basis heeft in feiten.
    En heeft nooit een internationaal of academische geloofwaardigheid gehad vóór 1967.

    HOE IS HET LAND ISRAEL, Palestina GEWORDEN?
    In de eerste eeuw CE verpletterden de Romeinen het onafhankelijke koninkrijk van Judea.  
    Na de mislukte opstand van Bar Kochba in de tweede eeuw CE, besloot de Romeinse keizer Hadrianus om de totale identiteit van Israël, Juda, Judea geheel uit te roeien. Daarom nam hij de naam Palastina en plaatste die over het totale grondgebied van het land Israël.
    Tegelijkertijd veranderde hij de naam van Jeruzalem in Aelia Capitolina.
    De Romeinen doodden vele Joden en verkochten er nog veel meer in slavernij. Sommige van de overlev-enden die nog in leven waren en vrij,
    verlieten het verwoeste land, Maar het land is nooit helemaal verlaten geweesd. Er is nooit een tijd geweesd dat er geen joden en joodse gemeenschappen waren, hoe-wel de grootte en de condities van deze gemeen-schappen enorm heen en weer schommelde.

    De geschiedenis van Palestina
    Duizenden jaren voordat de Romeinen Palestina uitvonden, stond het land bekend als Kanaän.
    De Kanaänieten hadden vele kleine steden staatjes, waarvan een ieder soms zelfstandig waren en soms een vazal van een Egyptische of Hettitische koning.

    De Kanaänieten zijn nooit verenigd geweest tot een staat.

    Na de uittocht uit Egypte waarschijnlijk in de dertien-de eeuw voor Christus of misschien wel eerder, settelden de kinderen van Israël zich in het land Kanaän.
    Daar vormden ze eerst een tribale confederatie en daarna de Bijbelse koninkrijken van Israël en Juda, en het post-bijbelse koninkrijk van Judea.
    Vanaf het begin van de geschiedenis tot op de dag van vandaag, was Israel, Juda-Judea de enige verenigde onafhankelijke soevereine natie-staat die ooit heeft bestaan ​​in Palestina ten westen van de rivier de Jordaan.
    In bijbelse tijden hadden, Ammon, Moab en Edom en Israël het land ten oosten van de Jordaan, maar ze verdwenen in de oudheid en geen enkele andere natie nam hun plaats in, tot dat de Britten Trans-Jordanië uitvonden in de jaren 1920.)
     
    Na de Romeinse verovering van Judea, werd Palastina een provincie van het heidense Romeinse Rijk en daarna van het christelijke Byzantijnse Rijk en heel kort van het Zoroastrische Perzische Rijk.
     
    In 638 CE nam een Arabische islamitische kalief Palastina af van het Byzantijnse Rijk en maakte het tot een deel van een Arabisch-islamitisch rijk. De Arabieren die geen eigen naam hadden voor deze regio hebben de Grieks,Romeinse naam Palastina geadopteerd, wat zij uitgespraken als Falastin.
    In die periode werd een groot deel van de gemengde bevolking van Palastina gedwongen zich te bekeren tot de islam en namen ze de Arabische taal aan.
    Zij waren onderdanen van een verre kalief die hen regeerde vanuit zijn eigen hoofdstad, dat was eerst vanuit Damascus en later vanuit Bagdad.
    Zij werden geen natie of een onafhankelijke staat, en ontwikkelden geen specifieke maatschappij of cultuur.
    In 1099 veroverden de katholieke christelijke kruis-vaarders uit Europa Palestina-Falastin.
    Na 1099 is het nooit meer onder Arabische heerschappij geweest.
    Het Katholiek christelijke koninkrijk van de Crusaders was politiek onafhankelijk, maar ontwikkelde nooit een nationale identiteit.
    Het bleef een militaire voorpost van het Katholiek christelijke Europa, en duurde minder dan 100 jaar. Daarna werd Palestina verbonden met Syrië als een onderworpen provincie eerst van de Mamelukken dat waren etnisch gemengde slaaf krijgers die hun basis hadden in Egypte. En vervolgens van de Ottomaanse Turken die  Istanbul als hun hoofdstad hadden.
     
    Tijdens de Eerste Wereldoorlog pakten de Britten Palestina van de Ottomaanse Turken af.
    Aan het einde van die oorlog storte het Ottomaanse Rijk in, en werden de overmeesterde provincies waaronder Palestina, toegewezen aan de Britten om tijdelijk geregeert te worden als een mandaat van de Volkerenbond.

    Het Joods nationale thuis land.
    Reizigers die naar Palestina gingen vanuit de wester-se wereld lieten verslagen achter van wat ze daar  gezien hebben.
    Het thema van deze rapporten was somber.
    Het land was leeg, verwaarloosd, verlaten, zonder inwoners en vervallen tot ruïnes.
    Er was niets meer te zien van Jeruzalem dan een klein beetje van de oude muren die nog waren over-gebleven en al de rest is gras, mos en onkruid.
    Een Engels pelgrim in 1590 schrijft.
    Het land  is in aanzienlijke mate leeg van inwoners en daarom is haar grootste nood de behoefte om bevolkt te worden.

     
    De Britse consul in 1857 schrijft.
    Er is zelfs niet een eenzame dorpje te vinden in het gehele dal van Jizreël.
    Niets te zien voor 30 mijl in beide richtingen. Men kan tien mijl hier in de hele buurt rondrijden zonder zelfs maar tien mensen tegen te komen.
    Om het soort van afzondering te vinden die een mens eenzaam maken, moet je naar Galilea komen.
    Nazareth is verloren.
    Jericho ligt er bij als een vermolmde ruïne.
    Bethlehem en Bethany in hun armoede en vernede-ring worden door geen enkel levend wezen bewoond.
    Een desolaat landschap waarvan de bodem rijk genoeg is, maar dat geheel word overgelaten aan het onkruid.
    Een stille treurige uitgestrektheid.Een woesternij.
    We zijn geen enkel menselijk wezen tegen gekomen op de hele route En er is zowat nergens een struik of een boom te zien.
    Zelfs de olijfboom en de cactus  deze snelle vrienden van waardeloze aarde hebben bijna het land verlaten
    Palestina zit in zak en as, woest en onaantrekkelijk.

    Mark Twain schrijft.
    The Innocents Abroad, 1867
    De restauratie van het desolate en onaantrekkelijk land,
    begon in de tweede helft van de negentiende eeuw met de komst van de eerste joodse pioniers.
    Hun werk creeerde nieuwe en betere condities en mogelijkheden, die op hun beurt vele migranten aantrokken uit vele delen van het Midden-Oosten, zowel Arabieren als anderen.
     
    De Balfour Verklaring van 1917, bevestigd door het mandaat van de Volkerenbond.
    Verplichte de Britse regering tot het principe dat Zijne Majesteits regering welgevallig keek naar de oprichting in Palestina van een Joods Nationaal Tehuis, en ze hun best zullen doen om de verwezenlijking van dit opject te vergemakkelijken.
    Het specificeerde dat dit gebied open was voor besloten Joodse nederzetting. En dat de rechten van alle inwoners die reeds in het land waren beschermt zouden worden.
    Het Mandaat Palestina bevate oorspronkelijk al het land wat nu Jordanië is, alsmede alles wat nu Israël is, en de gebieden die daar tussen liggen.
     
     Toen echter Groot-Brittanniës protege Emir Abdullah werd gedwongen om het voorouderlijke Hasjemitisch domein in Arabië te verlaten, Creeerde de Britten een rijk voor hem dat bestond uit al het land van de man-daat Palestina ten oosten van de rivier de Jordaan.
    Er bestond geen traditionele of historische Arabische naam voor dit land, dus werd het genoemd naar de rivier. Eerst Trans-Jordanië en later Jordanië.

    Door deze politieke daad, dat de voorwaarden van de Balfour Verklaring en het mandaat schonden, hebben de Britten meer dan 75 procent van het Joods Nationaal Tehuis afgesneden.
    Geen enkele jood werd het ooit toegestaan in Trans Jordanie/Jordanie te verblijven.
    Minder dan 25 procent bleef er over van het Mandaat Palestina voor de Joden, en zelfs in dit overblijfsel overtreden de Britten constant de Balfour-en Mandaat eisen voor een Joods Nationaal Thuis. en voor de besloten joodse nederzetting.
    Zij beperkten constant waar de joden land konden kopen en waar ze konden wonen en bouwen. En waar ze boerderijen konden neerzetten of werken.
     
    Na de Zesdaagse Oorlog in 1967 was Israel eindelijk in staat om een ​​klein deel van het land waarvan de joden waren buitengesloten door de Britten te gaan bewerken. Opeenvolgende Britse regeringen veroor-deelden regelmatig hun nederzetting als illegaal.
     
    In werkelijkheid waren het de Britten die illegaal handelden, door de joden toegang te weigeren in deze gedeeltes van het Joods Nationaal Tehuis.

    WIE IS EEN PALESTIJN?
    Gedurende de periode van het mandaat, was het de Joodse bevolking dat bekend stond als Palestijnen,
    Inclusief degenen die in het Britse leger diende in de Tweede Wereldoorlog.
    Het Britse beleid deed alles om hun aantal te beperk-en en ook beperkten ze de Joodse immigratie.
    In 1939 maakte het witboek vrijwel een einde aan de toelating van Joden naar Palestina.
    Dit beleid werd het strengst opgelegd op het moment dat een Joods thuisland het meest dringend nodig was. Na de opkomst van de nazi's machten in Europa.
    De Joden die het lege land van Palestina hadden kunnen bewerken en zo een erfenis hadden kunnen opbouwen voor hun nakomelingen, stierven in plaats daarvan in de gaskamers van Europa, of kwamen om in de zeeën die ze probeerden over te steken om naar het Beloofde Land te kunnen komen.
    Op hetzelfde moment dat de Britten de poorten van Palestina voor de joden dicht sloegen, negeerden ze een massale illegale immigratie naar het Westen van Palestina uit Arabische landen zoals Jordanië, Syrië, Egypte en Noord-Afrika.
     
    In 1939 merkte Winston Churchill op dat zo verre weg van vervolging, zijn de Arabieren masaal het land binnengekomen waren en zich hebben  vermenigvuldigd. Exacte bevolkingsstatistieken geven kan problematisch zijn, maar het lijkt erop dat in 1947 het aantal Arabieren ten westen van de rivier de Jordaan zo ongeveer verdrievoudigd zijn van wat het was geweest in 1900.
    De huidige mythe is dat deze Arabieren al lang in Palestina waren gevestigd, totdat de joden kwamen en ze ontheemden.
    Het feit is echter dat de recente Arabische immigratie naar Palestina de joden hebben ontheemd.
    Dat de enorme toename van de Arabische bevolking zeer recent is werd bevestigd door de uitspraak van de Verenigde Naties.
    Dat elke Arabier die 2 jaar in Palestina had gewoond voor 1948 en toen weg was gegaan, gekwalificeert word als een Palestijnse vluchteling.
    Casual gebruik van bevolkingsstatistieken voor Joden en Arabieren in Palestina gaan zelden na hoe die verhoudingen zo tot stand zijn gekomen.
    Een van de factoren is dat de Britse politiek zich bezig hield met het weren van joden, terwijl ze de  Arabieren binnen haalden. Een andere factor is het geweld dat werdt gebruikt bij het doden en uitdrijven van de joden zelfs wanneer zij daar reeds lang gevestigd waren.
     
    Bijvoorbeeld,
    De joodse verbinding met Chevron gaat terug tot Abraham, en er is een Israëliet- joodse gemeenschap geweest sinds de tijd van Jozua, lang voordat het koning Davieds eerste hoofdstad werd.
    In 1929 hebben Arabische relschoppers met de passieve toestemming van de Britten bijna de gehele Joodse gemeenschap gedood of verdreven.
     
    Een ander voorbeeld.
    In 1948 nam Trans-Jordanië veel gebied van Judea en Samaria in beslag, het gedeelte dat zij nu The West Bank noemen, En Oost Jeruzalem en de Oude Stad. Ze doodden of verdreven elke Jood die zich daar bevond..
    Het word nu vaak voorgesteld als een beginsel van internationale wet en moraal dat alle plaatsen die de Britten en de Arabieren judenrein verklaard hebben, voor altijd zo moeten blijven.
    In tegenstelling daar mee heeft het uiteindelijk aan Israël  toegewezen 17 procent van het mandaat van Palestina een grote en groeiende bevolking van Arabische burgers.
     
    Uit Palestina naar ISRAEL
    Wat zou er met Palestina gebeuren na het mandaat? Deze vraag werd gesteld door verschillende Britse en internationale commissies en andere organen.
    Vooropgegaan door de Verenigde Naties in 1947. Tijdens de diverse beraadslagingen gaven Arabische ambtenaren, woordvoerders en schrijvers hun mening over Palestina.
     
    Er bestaat geen land wat Palestina heet.
    Palestina is een term die de zionisten uitgevonden hebben. Ons land was eeuwenlang een deel van Syrië. Palestina is ons vreemd.
    Het zijn de zionisten die dit geïntroduceerd hebben.
    Een Lokale Arabische leider zei tegen de Britse Peel Commissie in 1937.
    Er bestaat niet zoiets als Palestina in de geschiedenis, absoluut niet!
     
    Professor Philip Hitti, Arabische historicus, aan
    Anglo-Amerikaanse Onderzoekscommissie 1946.
    Het is algemeen bekend dat Palestina niets anders is dan het zuiden van Syrië.

    Een afgevaardigde van Saoedi Arabië aan de
    VN-Veiligheidsraad 1956.
    In 1948 hadden de Arabieren nog steeds niet hun oude natie van Falastin ontdekt. Toen ze de helft van Palestina ten westen van de rivier de Jordaan aangeboden kregen als staat, werd dat aanbod heftig afgewezen.
    Zes Arabische staten begonnen met een oorlog van vernietiging tegen de ontluikende staat Israël. Hun doel was niet om een ​​onafhankelijke Falastin vast te stellen. Hun doel was een partitie van West-Palestina onderling. Ze sloegen er niet in Israël te doden, maar Trans-Jordanië is er in geslaagd Judea en Samaria, de West Bank in te nemen en Oost-Jeruzalem, daarbij dodende of verdrijvende al de Joden die toen leefden in die plaatsen. En aan de Joden uit alle volken werd een verbod opgelegd de joodse heilige plaatsen te bezoeken.
    Egypte is er in geslaagd de Gazastrook in te nemen. Deze 2 Arabische staten hebben dit land gehouden tot 1967.
    Vervolgens lanceerden ze een nieuwe oorlog van vernietiging tegen Israël, en als gevolg daarvan verloren ze het land wat ze hadden ingepikt in de oorlog van 1948.
    In die 19 jaar 1948-1967 hebben Jordanië en Egypte nooit aangeboden om die landen over te geven voor het maken van een​​ onafhankelijke staat van Falastin.
     
    De Palestijnen hebben hier nooit naar gezocht.
    Niemand in de wereld heeft dat ooit gesuggereerd, en nog veel minder hebben ze dat geeist.
     
    Tot slot.
    In 1964 werd de Palestijnse Bevrijdingsbeweging opgericht, met als haar enige doel de vernietiging van Israël te bewerkstelligen..
    Voor dat doel hielp het met het neerslaan van de Arabische aanval op Israël in 1967. Het resultaat van die aanval toen inspireerde een verandering in de publieke retoriek.
    Als propaganda klinkt het beter om te spreken over de bevrijding van Falastin dan van de vernietiging van Israël.
    Veel van de wereldoverheden, media en de publieke opinie accepteren vrijwel zonder twijfel of ernstige analyse de nieuw opgeschoten mythe van een Arabi-sche natie van Falastin, waarvan het grondgebied onrechtmatig bezet is door de Joden.
    Sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog hebben de Arabieren van het MiddenOosten en Noord Afrika  99,5 procent van het land gekregen waarvan zij beweerden dat het hun toebehoorde.
     
    Lord Balfour sprak ooit de hoop uit dat, omdat de Arabieren zo veel is gegeven, ze de joden dat kleine stukje  land niet zouden misgunnen.
     
    Een deel van het materiaal hier aangehaald is gehaald uit het boek, Sinds onheuglijke tijden door Joan Peters.].
    Bron:
    Deze essay is uit het nummer van 15 februari van,tijd om te spreken behalve het deel van, Is Jordan Palerstine 1967" werd later bijgedragen door Eretz Yisroel.Org
    Deze pagina is geproduceerd door Joseph E. Katz
    Midden-Oosten Politieke en religieuze geschiedenis Analyst. Brooklyn, New York
    Gedeeltelijk copyright © 2001 "Time to Speak" Magazine, Gedeeltelijk copyright © 1984 Joan Peters, Gedeelten Copyright © 2001 Joseph Katz
    All Rights Reserved
     
    Lees meer...
    Aan de lezer:
    Want het is zo belangrijk om een stukje geschiedenis weer te geven, dan weten we ook waarom we zo blij zijn als we over God praten.
     
    De Nomadische levenswijze 
    in het dagelijks leven in tijd van het Oude Testament 
     
    Abraham, Isaak en Jacob waren nomaden.
    Ze hadden geen vaste woonplaats, maar trokken van plaats tot plaats, op zoek naar weideland en water voor hun kuddes schapen en geiten. Ze woonden in tenten die ze op de rug van hun dieren konden meedragen als ze verder wilden trekken. Nomaden reisden meestal in familiegroepen, geleid door het hoofd van de familie. Volgens de Bijbel omvatte Abrahams familiegroep verscheidene vrouwen en kinderen, en slaven.
     
    Het woord nomade komt uit het Grieks en betekent 'die op zoek is naar weide'. Nomaden trekken meestal in familie- of stamverband. 
     
     
     
    ook de kameel was voor Abraham heel belangrijk 
     
    afbeeldingen:  moderne nomaden tent in deze tijd
     
    In een nomadentent in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament 
     
    Abraham en zijn familie leefden waarschijn-lijk in tenten van geweven geitehaar.
    Deze werden opgehouden door stokken en vastgezet met stormlijnen. Dit soort tenten werd meestal in 2-en gedeeld door een gordijn.
    De vrouwen en kinderen woonden in het achterste gedeelte. Het voorste gedeelte werd door de mannen gebruikt en diende om gasten te ontvangen.

    De inrichting was vrij simpel, stromatten dienden als bed en geitevel op de vloer werd gebruikt als tafel. Hun enige andere bezittingen waren kookgerei en een paar aardewerk lampen.
     
    Het houden van kuddes in het dage-lijks leven in de tijd van het Oude Testament

    Nomadische families als die van Abraham leefden van hun kuddes schapen en geiten. Ze dronken de melk en gebruikten de wol en huiden voor tenten en kleding. Hun dieren waren erg waardevol voor ze, daarom doodden ze hen alleen voor speciale gelegen-heden. Toen de Israëlieten later landbouwers waren geworden, bleven de kuddes belang-rijk. Ze werden op het land buiten de steden gehouden en verzorgd door een herder. Hij ging met zijn kudde naar weide-land en water en ze beschermen tegen wilde dieren

    Schaapsherder

    Een karakteristiek huis in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament 

    Toen de Israëlieten zich in Kanaän gingen vestigden, verlieten ze hun tenten om in huizen te gaan wonen. Deze bestonden meestal uit steen, hout en pleister-werk en waren binnen de stadsmuren gebouwd. De huizen hadden vaak een binnenplaats en een hoofd-vertrek, waarin men kookte, at en sliep en die ook gebruikt werd als stal voor schapen, geiten en kippen
     
    Op het dak aan de buitenkant van het huis was een trap die naar het platte dak voerde. Het dak was gemaakt van zware houten balken, met lagen riet, leem, gras en klei. Een gezin bracht veel tijd door op het dak. Vrouwen hielden er zich bezig met weven en bakken en ze gebruikte het dak ook om vijgen, dadels en vlas op te drogen en om te wassen. 's Avonds ontspande men zich op het dak en in de zomer sliep men er zelfs.
     
    De Landbouw in Kanaän in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament 
     
    Toen de Israëlieten zich in Kanaän vestigden, gingen ze het land bewerken. Hun belangrijkste gewassen waren granen, olijven en druiven.
    Als het in oktober ging regenen, ploegden de boeren het veld en zaaiden ze het graan in.
    Dit werd in april en mei geoogst.
    Het werd met een sikkel, dat is een gebogen mes, afgesneden en in bundels of schoven gebonden.
    In de zomer verzorgden de boeren hun wijndruiven, die voortdurend gesnoeid en geschoffeld moesten worden.

     
    Druiven werden in september geplukt. De boer had dan vaak extra werkers nodig om bij de oogst te helpen.
     
    Het voedsel in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament
     
    Een typische gezinsmaaltijd bestond uit een stoofpot van bonen, linzen en erwten, gekruid met uien en knoflook en geserveerd met brood. Hierna volgde fruit als vijgen, meloenen, dadels of granaatappels. Schapen- of geitemelk was ook een belangrijk onderdeel. Deze werd gekarnd om boter te maken en de wrongel werd gebruikt om kaas te maken of een soort yogert dat men 'leben'noemde. Mensen aten alleen vlees bij speciale gelegenheden.
     
     
    Kleding
    in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament
      
    Israëlitsche mannen droegen een tuniek van wol of linnen, die tot aan hun knieën of enkels reikte. Hierover droegen ze een mouwloze mantel - een vierkante wollen doek met gaten voor de armen. Deze mantel had meer functies - hij kon als kleedje dienen om op te zitten of als deken voor de nacht. De kleding van vrouwen leek erg op die van mannen, maar hun kleren waren meestal vervaardigd in vrolijke kluren. Israëlieten droegen vaak leren sandalen, vooral op reis.
     
    Vrouwenwerk 
     
    in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament
      
    Een van de belangrijkste en meest tijdrovende taken van een vrouw was brood bakken. Ze deed het graan tussen 2 platte stenen malen, het deeg kneden en bakken. Ook deed ze 2 x per dag water halen uit de dorpsput. Ze droeg het in een grote pot op haar hoofd Een andere plicht was het spinnen van wol en het weven van stof voor de kleding.

    Een Turkse vrouw in Konya werkt aan een traditioneel weefgetouw.

     
    Een  vrouw  werkt aan een traditioneel weefgetouw.
    Een weefgetouw is een werktuig om mee te weven.
     
     
    Joodse voedsel wetten in het dagelijks leven in de tijd van het Oude Testament
     
     
    In de Bijbelse tijden hielden alle Israëlieten zich aan de voorschriften over voedsel die in de boeken Leviticus en Deuteronomium zijn beschreven. Volgens deze wetten mogen varkens, konijnen, kamelen, schaaldieren en dieren die een natuurlijke dood waren gestorven, niet worden gegeten. Het was verboden vlees en melk tijdens dezelfde maaltijd te gebruiken of om bloed van dieren te eten/drinken. Als een dier werd geslacht voor het voedsel, liet men het bloed eruit lopen. Het vlees heet dan 'koosjer'. Ook orthodoxe joden nu volgen deze voedsel wetten.
     

    Het Jodendom in deze tijd (uit het leven van een Joodse jongen)

    Verteld door Assaf

    Vrijdagavond  ben ik met mijn vader naar de synagoge geweest. Hier komen wij joden bij elkaar om te bidden of om te leren uit het heilige boek de thora. Wij geloven maar in een god en wij leven volgens de regels van het heilige boek van het jodendom. Mijn familie en ik wonen in Jeruzalem in Israël. Wij spreken thuis Hebreeuws, de nationale taal in Israël.  Mijn moeder en mijn zus maken thuis het speciale sjabbatmaal klaar.Op zaterdagochtend ga ik met de hele familie naar de synagoge.

    Zoals je op de foto kunt zien draag ik op mijn achterhoofd een klein plat petje, de kippah. Ik zet hem elke morgen op  en blijft op zijn plaats door knijpertjes.Daarna trek ik mijn talliet aan.

    Dit is een religieus kledingsstuk wat er uit ziet als een kort hemdje.  Ik zeg dan een speciaal gebed als ik hem over mijn hoofd trek.

    In het jodendom hebben wij ook verschillende feestdagen. Bijvoorbeeld in december vieren wij joden het lichtfeest, de Chanoeka.

    Als ik dertien ben mag ik  voorlezen uit de thora. Ik ben dan volgens de joodse wet volwassen. Wij vieren dan een groot feest en noemen dit Bar mitswa. Dit is ongeveer hetzelfde als het vormsel bij het christendom.

    Bron: Geloven van jou en mij

    Lees meer...

    bron http://brabosh.com/2011/07/12/pqpct-cd8/ 

    Verdrijving van de Joden uit Jeruzalem [oude foto 's herontdekt]

    Evacuatie van de Joodse gemeenschap uit de Oude Stad Jeruzalem na de Arabische pogroms van 1929
     
     Wie op zoek is naar het ontstaan van de Leugen van Oost-Jeruzalem, zal in deze oude foto’s een verkla-ring vinden. Want Oost-Jeruzalem is een mythe. Dat heeft kort bestaan tussen 1948 en 1967 toen de oude hoofdstad Jeruzalem gestolen werd van de Joden en door Jordanië illegaal werd geannexeerd. Oost-Jeruzalem = Jeruzalem. West-Jeruzalem is gewoon dat deel van Jeruzalem dat buiten de stadsmuren werd opgetrokken in de 2de helft van de 19de eeuw. Wanneer de Palestijnen zeggen dat ze Oost-Jeruzalem als hoofdstad van hun toekomstige staat willen hebben, betekent dat simpelweg dat ze Jeruzalem opnieuw willen stelen van de Joden. Net alsof je Antwerpen zou weggeven aan Nederland, Berlijn aan Rusland of Parijs aan Duitsland.
     
    Jeruzalem, Al Quds voor de Pal-Arabieren, werd in verschillende fasen door de Arabieren Judenrein [vrij van Joden] gemaakt. Vooral de jaren van ver-drijving in 1929, 1936 en in het bijzonder 1948 zijn desastreus voor de Joodse gemeenschap van Jeruzalem. Einde mei/begin juni 1948 wonen er voor het eerst, in de 3000 jaar oude geschiedenis van de Joodse hoofdstad, geen Joden meer in de stad. De schande is totaal. De eeuwenoude Joodse heilig-dommen onverbiddelijk verwoest blijven 19 jaar lang – tot aan de Zesdaagse Oorlog van 1967 – ontoegan-kelijk voor de Joden, ondanks alle internationale verdragenen akkoorden met Arabieren.
     
    Met Arabieren kan je nu eenmaal geen duurzame akkoorden afsluiten. Je kan hooguit hopen en smeken dat een staakt-het-vuren met Arabieren lang genoeg duurt zodat de kinderen de tijd hebben om op te groeien vooraleer ze met Arabische kromzwaarden worden vermoord. Dat is wat ‘vrede’ betekent voor de Arabieren, vroeger en nu. Een harde en bittere les voor de vele vredestichters die in het Midden-Oosten al bijna een eeuw lang aan de slag zijn.
     
    Verdrijving van de Joden uit Jeruzalem in 1936 [Israel news photo: courtesy of Library of Congress]
     
     Nu en dan gebeurt het dat een schat wordt geopen-baard, niet door archeologen die in de grond liggen te woelen, maar door historici en anderen die op zoek zijn naar informatie en documentatie in de stapels boeken van een bibliotheek. Schrijver en analyst Lenny Ben David was dat precies aan het doen toen hij in de reusachtige Library of Congress op het spoor kwam van een omvangrijk fotoarchief over het leven in Palestina omstreeks de jaren 1900. Voorafgaand aan de stichting van Israël werd al het land door de Britten als Palestina aangeduid. Ook de Joden uit die tijd van het Britse Mandaat [tot 14 mei 1948] werden toen nog Palestijnen genoemd.
     
    Ben David, een voormalige diplomaat en lobbyist, schrijft op zijn blog: “Naarmate ik doorheen deze foto’s bladerde, trok één bepaald thema telkens opnieuw mijn aandacht: de verdrijving van de Joden uit Jeruzalem. Telkens opnieuw.” Kunstwerken die de verwoesting van de Heilige Tempel door de Romeinen uitbeelden en waar de Joden worden uitgeleid uit Jeruzalem in gevangeschap omstreeks 70 na Christus zijn niet ongewoon. Maar Ben David merkte op dat de  Library of Congress zorgvuldig de foto’s had gearchiveerd van de Joden die in 1929 tijdens de Arabische pogroms werden geavacueerd – hetzelfde jaar dat de Joden van Hebron massaal werden afgeslacht – en nog eens in 1936.
     
    De  Library of Congress herbergt een ware schat aan geschiedenis.  Bekijk dit massieve foto archief van het leven in Palestina in het begin van de jaren 1900. U kan er foto’s van bekijken van de bouw en ontwikke-ling van Tel Aviv en Joodse kolonies en nederzettingen doorheen Palestina [=Israël].  De collectie bevat ook foto’s van Turkse soldaten die Jeruzalem 400 jaar bezetten tot zij in 1917 werden verslagen door het Britse Rijk (een ook hier), de bloedige taferelen na de Arabische pogroms jegens de Joden in 1929, en foto’s van Joden dien bidden aan de Klaagmuur bijna 100 jaar geleden (en ook hier). Nog veel meer documen-tatiemateriaal over de plundering en verdrijving van de Joden uit Jeruzalem onderaan deze posting bij ‘bronnen’.
    De uitdrijving van de Joden uit de Oude Stad Jeruzalem einde juni 1948 onder de dreiging van Jordaanse geweren [fotoreeks van John Phillips / bron]
     
     Het archief bevat ook foto’s van John Phillips, de toenmalige sterfotograaf van Life Magazine (3 foto’s boven en onder), die in 1948 er op de een of andere manier in slaagde om de verschrikking en de tragedie die de Joden toen overkwam, toen ze werden gevangen genomen en verdreven werden uit hun huizen in de Oude Stad uit het eeuwenoude Joodse Kwartier door soldaten van het Jordaanse leger. “Al te dikwijls,” schreef Ben David toen, “kreeg ik de gelegenheid om een foto essay te plaatsen: The Jewish People Will Not Be Expelled from Jerusalem Again.” In dat essay verzekerde hij zich ervan plaatjes in te sluiten van de verdrijving van de Joden uit Jeruzalem in 1929, 1936 en 1948 – om ons eraan te herinneren en op het hart te drukken dat zoiets nooit meer mag noch kan opnieuw gebeuren. Never again!
     
    Joodse families vluchten de Oude Stad uit hier aan een van de beroemdste stadspoorten van de stad: Zion’s Gate. [Juni 1948. John Phillips / bron]
    Het Joodse meisje Rachel Levy, toen amper zeven jaar oud, vlucht angstig weg uit de Oude Stad. Bovenaan slaan de vlammen reeds uit de gebouwen. De plundering door de Arabieren is begonnen meteen nadat de stad zich op 28 mei 1948 had overgegeven aan het Arabische leger [foto juni 1948 John Phillips / bron]
     
     Het Joodse Kwartier wordt door de Arabieren geplunderd en afgebrand tot in de kelders toe. Meer dan 50 synagogen van Jeruzalem verwoest, onder-meer de beroemde Tifferet Synagoge en de Hurva Synagoge. De Joodse begraafplaats werd onteerd, de grafstenen stukgeslagen om wegen mee te verharden of gebruikt als urinoir, door de Hof van Olijven werd door de Jordaniërs een asfaltweg aangelegd en een hotel gebouwd.
     
    Korte tijd later werd de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem illegaal geannexeerd door Jordanië, annexatie die overigens enkel erkend werd door het semi-autonome Pakistan [toen nog een Britse kolonie] en…. Groot-Brittannië, dat voordien het Britse Mandaat Palestina pachtte [lees: uitmelkte]. De Koude Oorlog van de Engelsen jegens Israël duurt tot op vandaag onverminderd verder getuige de recente uitlatingen van premier Cameron en de activiteiten van ex-premier Tony Blair in de Palestijnse gebieden.
    Bovendien werden de Joden niet enkel uit Jeruzalem verdreven maar ook uit heel Jordanië en de Westoever [Judea & Samaria] dat tot op vandaag Verboden-voor-Joden gebied is. Ja, noem het gerust Jordaanse Apartheid. Geen enkele mensenrechtengroep heeft daar ooit tegen geprotesteerd, geen VN-resoluties noch veroordeling door de Veiligheidsraad raakten ooit gestemd, Human Rights Watch noch  Amnesty International hebben zich daar ooit over uitgelaten. Want: wanneer Joden vervolgd worden, is dat al lang geen nieuws meer, al zowat 2000 jaar lang niet meer, dat is de gewoonste zaak van de wereld… over de hele wereldbol en in het Midden-Oosten in het bijzonder.
    Een van de grootste verzwegen misdaden is de Joodse Nakba, toen tussen 1947 en begin jaren 1970 ongeveer 750.000 Joden uit de Arabische landen werden verdreven.

    Bronnen: Arutz Sheva: U.S. Archives Photo History of Expulsion of Jews from Jerusalem door Chana Ya’ar van 11 juli 2011; Lenny Ben David.com: Photo Essay: The Jewish People Will Not Be Expelled from Jerusalem Again van 19 juni 2011; Ben Atlas.com: LIFE in Israel in 1948 deel 1, deel 2 en deel 3; Lees ook op Brabosh.com: Palestijnen: Jeruzalem is reeds van ons! van 2 mei 2011; Waarom Palestijnen deze video van YouTube wegwillen [video] van 19 april 2011; Het grote gevaar dat Jeruzalem bedreigt [video] van 26 maart 2011; Elie Wiesel: Jeruzalem staat boven elke politiek van 31 maart 2011; De verwoesting van Jeruzalem door de Arabieren 1948-1967 [in beeld] van 25 april 2010; Jeruzalem delen met de Arabieren? Hebben we al geprobeerd, werkt niet [in beeld] van 22 juni 2010; De Val van Jeruzalem in mei 1948 van 6 mei 2010; Jeruzalem: Verdeelde stad 1948 – 1967 van 7 april 2010; Kwartetten tegen Israël van 17 maart 2010; Oost-Jeruzalem als hoofdstad van ‘Palestina’ is boerenbedrog van 4 februari 2010; Een goede reden waarom het herenigde Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en dat zal blijven… van 6 december 2009; Jeruzalem, de ondeelbare en eeuwige hoofdstad van Israël van 11 mei 2010
     
    Lees meer...
    Arabisch Legioen 
    الإسلام اليوم سوف تسيطر على أيام السبت وصباح اليوم الاحد
    In 1921 werd op initiatief Abdullah I van Jordanië door de Britse luitenant-kolonel Frederick Gerard Peake een gewapende macht opgericht.
    Het legertje, dat uit zo'n 1.000 man bestond, droeg de naam "Transjordan Frontier Force". In 1923 werd de naam gewijzigd in het Arabisch Legioen (AL). Het AL werd ingezet om de rust tussen de diverse stammen in Transjordanië te bewaren en om de strategisch belangrijke weg van Jeruzalem naar Amman te bewaken.
    Het AL werd groot onder de Brit Sir John Bagot Glubb, bekend onder de naam Glubb Pasha. In de jaren dertig van de vorige eeuw vis Glubb commandant van het AL, onder zijn toezicht groeit het leger uit tot één van de sterkste in het Midden-Oosten. Tijdens de Arabische opstand, in 1935, hielp de AL de islamitische bewoners uit het Britse mandaatgebied [Palestina]. De Arabische opstand was gericht tegen de Joden die uit Europa vluchtte.
    In 1948 werd het AL bijgestaan door troepen uit Egypte, Syrië, Irak, Transjordanië, Libanon, Saoedi-Arabië en Jemen. gezamenlijk vielen zij de zo juist uitgeroepen Joodse staat Israël aan. De klus die Hitler begonnen was hoopte de Mufti van Jeruzalem af te maken. De grote overmacht was van mening dat, indien niemand hen voor de voeten zou lopen, zij binnen enkele dagen alle Joden in zee zouden drijven. Alle moslims kregen de oproep om het land zo spoedig mogelijk te verlaten. Hen werd beloofd dat zij na de strijd terug konden keren. Als beloning voor hun solidariteit zouden zij achteraf de achtergebleven (Joodse) bezittingen krijgen.
    Bij Latrun blokkeerde het AL de toegangsweg tot Jeruzalem, op deze manier konden de voedsel transporten geen doorgang vinden en werden de bewoners in Jeruzalem uitgehongerd.
    In mei 1948 was het AL, dat ook nog eens bijgestaan werd door de gewapende benden onder de Mufti van Jeruzalem, betrokken bij de gevechten om de Kfar Etzion die leidden tot een bloedbad onder de Joodse bewoners. Op 28 mei 1948 werd de Joodse wijk van Oost-Jeruzalem veroverd, wie niet vermoord was werd verdreven. Vrouwen in de leeftijd tussen de 12 en 50 jaar werden door de gezamenlijke troepen verkracht. De synagogen en het Joodse erfgoed in zowel Samaria, Judea en Oost-Jeruzalem werden verwoest door de islamitische bezetter.
    En de wereld? Die deed het zelfde voor de Joden als dat zij tijdens de Shoa deden. Ze stonden er bij en keken er naar.
    Het plan van de Arabische strijders liep echter iets anders dan ze verwacht hadden. Het lukte de goed doorvoede Arabieren niet om de Joden, waarvan het grootste deel onlangs nog in nazi/kampen gevangen zat, uit te moorden.
    Lees meer...

    Bijbels Christen Zionisme

    Logo Internationaal Christen Zionisten Congres

    Bijbels Christen Zionisme is een beweging - hoofdzakelijk onder de christenen vanuit de heidenen - die de rechten van het joodse volk op terugkeer naar het Beloofde Land ondersteunen. Zij ondersteunen de profetische visie van het herstel van Israël en de terugkeer van de Joden naar hun Bijbelse thuisland. Het leidt tot een toewijding om Israël te troosten, bidden voor haar vrede en een deel te zijn van wat God in het land doet.

    De theologie van het christelijk zionisme gaat terug tot de piëtistische protestanten uit de zestiende eeuw en de Engelse puriteinen uit de zeventiende eeuw. De laatste decennia heeft deze theologie een hoge vlucht genomen. Over de hele wereld en met een zeer diverse kerkelijke achtergrond staan vandaag de dag vele tienduizenden christenen uit de hele wereld klaar om hun liefde voor en steun aan Israël en het joodse volk uit te spreken en te tonen. 

    Christenen en zionisme

    Logo Internationaal Christen Zionisten Congres

    De terugkeer van de joden uit hun ballingschap naar hun oude geboorteland Erets Israël is een van de meest fascinerende gebeurtenissen van de vorige eeuw. De strijd en het succes van de Zionistische beweging, gekoesterd door Theodore Herzl honderd jaar geleden, kennen hun weerga niet in de geschiedenis van de mens: een kleine 2000 jaar van joodse rondzwervingen en lijden heeft geresulteerd in de hergeboorte van Israël.

    Een van de belangrijkste bijdragen tot Herzl's denken en succes was de invloed van zijn christelijke vrienden. Toen Herzl zich afvroeg waar de joden die op de vlucht waren voor de pogroms in Rusland en Oost-Europa een veilige haven konden vinden, was het ds. William E. Blackstone die hem een Oude Testament toestuurde waarin de verwijzingen naar de terugkeer van de joden naar het land Israël aangekruist stonden. Door bemiddeling van William Hechler, een Britse kapelaan en huisonderwijzer aan het Duitse hof, kwam Herzl in contact met keizer Wilhelm II, waarmee de Zionistische kwestie op de agenda kwam van de geo-politieke discussie in Europa.

    Deze invloed van voornoemde christenen wijst op een onbetwistbare waarheid: de wortels van de Zionistische beweging gaan veel verder terug dan Herzl, deze vinden wij al terug in de Bijbel en het verlangen van de joden door de eeuwen heen om terug te keren naar het land Israël als voorzegd door de Hebreeuwse profeten. Christenen bleken dan ook vaak het meest oprecht in deze profetische woorden te geloven en waren de meest uitgesproken pleitbezorgers voor de terugkeer van de joden naar Zion.

    Na de Reformatie met haar nadruk op het gezag van de Schriften, identificeerden verscheidene Protestantse bewegingen, op de vlucht geslagen voor godsdienstvervolging, zich met het lijden van het joodse volk. Zij richtten hun gemeenschappen in naar het concept van Gods verbond met de Hebreeërs. Het waren met name de Puriteinen die bij het lezen van de beloften van de bijbelse profeten aangaande de terugkeer van het verstrooide Israël, grote voorstanders werden van het idee dat de joden terug naar hun land konden gaan.

    Tijdens de geweldige opwekkingen in Engeland en Amerika in de achttiende en negentiende, predikten christelijke dominees dat de terugkeer van de joden naar Israël een duidelijk teken was van de 'laatste dagen' en van de spoedige terugkomst van de Messias. Britse kerkleiders en politieke leiders als Lord Palmerston en Lord Shaftesbury zeiden dat met name Engeland de goddelijke taak had gekregen om de joden te helpen zich weer in het Midden-Oosten te vestigen. In 1891, zes jaar voor het Eerste Zionistencongres, overhandigde Blackstone een petitie aan de Amerikaanse president Benjamin Harrison waarin hij verzocht om de joden Israël terug te geven. Onder de ondertekenaars waren kardinaal Gibbons, John D. Rockefeller, J.P. Morgan en meer dan vierhonderd andere toonaangevende Amerikanen.

    Na verloop van tijd brachten zijn inspanningen vrucht voort. De "Restorateurs" waren van invloed op de politieke besluitvorming van Groot-Brittannie: in 1917 kwam de regering van David Lloyd George met de Balfour Declaratie waarin steun werd betuigd aan 'de vestiging van een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina'. Na tientallen jaren van pleitbezorgen door christenen voor een terugkeer van de joden naar het Heilige Land, heerste onder de westerse politieke leiders bij de Vredesbesprekingen te Versailles de gedachte dat zij de reeds bestaande nationale rechten en de bijbelse link van de joden met het land van hun voorvaders erkenden door goedkeuring te verlenen aan het Britse Mandaat in Palestina.

    In het land Israël zelf hielpen toegewijde christenen mee aan de Zionistische kwestie. Kolonel John Henry Patterson was commandant van het Zion Muilezel Korps en later het Joodse Legioen welke tezamen met de Britse strijdkrachten de Turken uit Palestina verdreef in 1917. Hiermee droeg hij bij aan de vervulling van een doel van vele Zionisten (waaronder de nog jonge Ze'ev Jabotinsky die onder Patterson diende): een joodse strijdkracht en het herstel van hun oude vechtersmentaliteit.

    Generaal-majoor Orde Wingate

    Generaal-majoor Orde Wingate, een Britse beambte van de veiligheidsdienst in het mandaat Palestina, riskeerde zijn militaire loopbaan door in het geheim speciale 'nachteenheden' (de Palmach) op te leiden die aanvallen deden op de Arabische overvallers ter verdediging van hun Yishuv. Geïnspireerd door bijbelse figuren als David en Gideon, droeg Wingate bij aan de formatie van de basale militaire principes van afschrikking en onafhankelijk initiatief van de Israëlische Strijdkrachten.

    De geschiedenis van de terugkeer van de Joden naar het land Israël is doordrenkt met veel meer voorbeelden van christenen die zich beseften welke profetische betekenis de terugkeer van de joodse ballingen en de hergeboorte van Israël hadden. Deze christenen hebben een belangrijke rol gespeeld in het voeden van de Zionistische droom, hebben belangrijke politici en historische gebeurtenissen beïnvloed, hebben joden gered voor de ondergang en hebben bijgedragen aan de veiligheid en het welzijn van de moderne staat Israël.

    "Het is me een voorrecht u te helpen uw oorlog te voeren. Daar wil ik mijn leven aan wijden. Ik geloof dat de zin van het menselijk bestaan alleen maar gevonden kan worden in de morele fundamenten van de Bijbel. Wie ook maar zijn hand durft op te heffen tegen wat u aan het doen bent hier, moet bestreden worden." 

    Charles Orde Wingate, christen en officier van het Britse leger, aan een joodse vriend.

    De geschiedenis van het Christen Zionisme

    Hieronder vindt u een kort overzicht van de geschiedenis van het Christen Zionisme.

    » Deel 1: Wat is Zionisme
    » Deel 2: Ontstaan van het Christen Zionisme
    » Deel 3: Het Christen Zionisme buiten Engeland
    » Deel 4: Andere opvattingen
    » Deel 5: Religieus
    » Deel 6: Totdat Jeruzalem wordt gesteld tot een lof
    » Deel 7: Voorzienigheid
    » Deel 8: De Verenigde Staten van Amerika
    » Deel 9: Vluchteling uit een vijandige wereld
    » Deel 10: Het juiste christelijke standpunt en antwoord 

    Bron: http://www.icaj.nl

    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl